Skromność

[odnowa]

Czy bycie skromnym, niejako zaprzeczanie temu co się osiągnęło lub kim się jest jest właściwe? Czy nie lepiej być szczerym ze sobą? Docenić to kim jesteśmy i co mamy, a nie zaprzeczać i mówić jaką się jest "miernotą". Z góry dzięki za odpowiedzi.

[danut]

Fałszywa skromność to gra, którą postrzegam jak niewłaściwe zachowanie:D Jestem za szczerością i wobec siebie i wobec innych. Jeśli mówię prawdę o sobie bez dodatków i upiększeń jak i zachowuje się przy tym naturalnie i prawdziwie to pokazuje siebie innym kim naprawdę jestem, staje przed nimi bez sztucznej maski i specjalnego zafałszowania swojego obrazu. Ja wiem do aż jakich sztuczek ludzie są zdolni uciekać się byleby wyrobić u innych o sobie jak najlepsze zdanie, ale to jest tylko gra pozorów- niestety. Dobrze jest umieć przejrzeć niejedne skrom-nulki.

[Krzysztoff]

Skromność to cecha o której spirytystyczne duchy - przewodnicy mówią bardzo często , skromność jest przeciwieństwem pychy która jest chorobą dzisiejszego świata i powodem wielu cierpień

Można by zadać sobie pytanie
- dlaczego Jezus umył nogi swoim uczniom ?
- co Jezus miał na myśli mówiąc
»On przywołał dziecko, postawił je przed nimi
i rzekł: « Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie się jak dzieci,
nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy
w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje"

"Lecz kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym
sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym,
na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać
swoje życie na okup za wielu"


Ciekawie wyjaśnia to fragment ewangelii wg spirytyzmu :

"W tych maksymach dostrzegamy zasadę skromności, którą Jezus
przedstawia bezustannie jako niezbędny warunek szczęścia obiecanego
wybrańcom Boga. Sformułował ją w ten sposób: „Błogosławieni ubodzy
w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Chrystus bierze
dziecko jako przykład prostoty serca i mówi, że ten będzie największy
w królestwie niebieskim, kto stanie się pokorny i mały jak dziecko — to
znaczy ten, kto nie będzie w żaden sposób się wywyższał, czy też uważał
za nieomylnego."

[Krzysztoff]

Skromność to brak potrzeby podkreślania swojej roli , to także brak wywyższania się ponad innych

Spirytyści (powinni) nie podkreślać swoich zasług dla innych - bo czyny , czy dobroć powinna być bezwarunkowa , bez oczekiwań na pochwały czy wdzięczność; Spirytysta też nie (powinien) wywyższać się ponad innych , gdyż pycha prowadzi do konfliktów i kłótni . Z 2-giej strony spirytyzm zaleca kochanie siebie , więc człowiek który zna swoją wartość i szanuje siebie nie musi się wywyższać - nie ma takiej potrzeby.

Trzeba też powiedzieć, że jeżeli uważamy innych (a uważamy) za naszych braci duchowych, z których niektórzy są na początku ścieżki rozwoju a inni nieco dalej - to taki punkt widzenia powoduje że wywyższanie się nie ma sensu.,

[danut]

To jest temat do o wiele szerszej dyskusji. Był już po części tu omawiany w temacie o pokorze, bo zarówno pokora jak i szczerość ma niestety wiele znaczeń. Słowa Jezusa zaś są często tłumaczone tak, by odwrócić uwagę od ich prawidłowego znaczenia i to tłumaczenie jakby specjalnie podkładane jest pod system władców i poddanych, w którym tym pierwszym wolno wszystko a drudzy jako wykonawcy ich prawa mają się tylko do ich nakazów i tłumaczeń stosować i nie myśleć. A one na pewno nie wskazują na "Bądź uniżonym sługą, bądź malutkim" i to wobec nikogo, bo ktokolwiek chciałby siebie wywyższyć, a drugiego poniżyć pozbawia siebie wartości sprawiedliwych i już przez to sam jest ubogi duchem. Na pewno słyszeliście o tym, że sprytne manipulacje ludzkim postrzeganiem,przeinaczanie znaczeń nauk autorytetów, odwracanie kota ogonem to bawienie się ludzkimi uczuciami i emocjami, i czysta manipulacja dla osiągnięcia prywatnego celu tych, którzy to robią. Czy ci, którzy najwięcej mówią do innych o pokorze i szczerości w celu niby ich uświadamiania sami się na pewno do tych swoich niby nauk stosują? Szczerość taka prostolinijna jak u dziecka - dziecko wyraża głośno to czego pragnie, to co czuje, wspiera to gestami i autentycznością zachowania, czyli robi to otwarcie i bezpośrednio, dlaczego?- Bo jest jeszcze nieokiełzane, niedoszkolone, więc nie stosuje wyuczonych manier i zasad dobrego wychowania, co mu i w jakim towarzystwie, by być lepiej przez nie postrzeżonym wypada powiedzieć a co nie i przez to możemy od razu rozpoznać jego prawdziwe intencje, a wtedy nie jesteśmy zmuszeni rozmyślać i rozpatrywać tego czy jest ono na pewno z nami szczere, czy wyraża na pewno swoje prawdziwe uczucia, czy konfabuluje, bo jest po prostu sprytnym manipulatorem, oczywiście póki się ono jeszcze tego nie nauczy.

[odnowa]

Wolę zaryzykować stania się pełnym pychy niż udawać niewiniątko którym nie jestem i nigdy nie będę. Rozwój duchowy wymaga SZCZEROŚCI, a nie uległości. Uległość to wada, gdyż każdy może nami pomiatać tylko dlatego iż uważamy siebie za człowieka dobrego. Oddalam się coraz dalej od ewangelii gdyż zauważam że jest pełna ZŁYCH wskazówek prowadzących do śmierci a nie do życia. Takie jest moje zdanie, można się z nim nie zgadzać, ale nikt nie będzie mi wmawiał że skromność jest dobra bo trzeba się kłaniać innym tylko dlatego że duchy bądź Jezus tak powiedział.
Uważam jeszcze że skromność prowadzi do depresji. Umniejszanie własnych wartości, zalet, dokonań jest niewłaściwe. Powinno się być DUMNYM, tak DUMNYM z tego kim się jest!

[danut]

Skromność to brak potrzeby podkreślania swojej roli , to także brak wywyższania się ponad innych

Spirytyści (powinni) nie podkreślać swoich zasług dla innych - bo czyny , czy dobroć powinna być bezwarunkowa , bez oczekiwań na pochwały czy wdzięczność; Spirytysta też nie (powinien) wywyższać się ponad innych , gdyż pycha prowadzi do konfliktów i kłótni . Z 2-giej strony spirytyzm zaleca kochanie siebie , więc człowiek który zna swoją wartość i szanuje siebie nie musi się wywyższać - nie ma takiej potrzeby.

Trzeba też powiedzieć, że jeżeli uważamy innych (a uważamy) za naszych braci duchowych, z których niektórzy są na początku ścieżki rozwoju a inni nieco dalej - to taki punkt widzenia powoduje że wywyższanie się nie ma sensu.,

Jeśli cudza pycha prowadzi do konfliktów i waśni, to one są zainspirowane inną paskudną cechą - zazdrością. Czyli wszczynają je ludzie sami chcący pchać się na szczyt, by często tym samym osiągnięciem się chwalić, to czysta rywalizacja i nic więcej. Inaczej człowiek pyszny naraziłby się na zlekceważenie, obojętność, stał się smieszny i nikt by jego nie atakował. A "ubodzy w duchu" oznacza ze nie rozsadza ich samouwielbienie i nie czują się więksi, tacy wielcy nad innymi, wybrani :D by nad innymi panować. Na pewno nie oznacza zubożenia ducha, pustki, którą ktoś inny miałby napełniać, bo w tym aż trzeba być mocnym i to samemu od siebie.

[danut]

odnowo - Być dumnym z tego kim się jest ależ to jest istotne w tym wszystkim, bo jeśli nie jesteś z siebie dumny to musi znaczyć iż zdajesz sobie sprawę ze swoich wad, nie jesteś wtedy zadowolony z jakiegoś swojego postępowania, musisz czuć wstyd za coś co złego zrobiłeś, zatem masz i poczucie winy i własną samoocenę. Być szczerze dumnym z siebie zaś znaczy tyle, ze nie masz sobie nic z tych rzeczy do zarzucenia. Ale jeśli chciałbyś to ukryć i mimo, że czujesz się niepełno wartościowym człowiekiem udawać wielce wartościowego i przy tym uniżonego to coś tu wyraźnie nie gra. Ażeby nie było tu takiej kontry-a bo nikt nie jest alfą i omegą, to od razu odpowiem - oczywiście, że nie jest, ale to nie oznacza, że jeden jest ofermą w każdej dziedzinie, ani ze drugi jest wspaniały we wszystkim. Zatem czuje dumę z tego co dokonałem, bo było istotnie dobre i jednocześnie mogę czuć wstyd za to co zepsułem oraz ocenić -Czego jest we mnie więcej?

[czarnyMag]

"Można by zadać sobie pytanie
- dlaczego Jezus umył nogi swoim uczniom ?"

tego akurat nikt nie wie

- co Jezus miał na myśli mówiąc
»On przywołał dziecko, postawił je przed nimi
i rzekł: « Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie się jak dzieci,
nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy
w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje"

A tu Jezus bryluje jako nauczyciel poprawiający innych takich samych jak On

A ja mówię nie nauczaj i nie pouczaj innych równych sobie - i czy się mylę lub puszę

[Nikita]

Jezus umył innym nogi aby pokazać swoją pokorę i brak dumy. A nauczał bo miał wiedzę do przekazania. Kto ma wiedzę ten powinien się z nią dzielić...także Magu jak masz jakąś wiedzę na dany temat to mów...