Krótko na mój temat

[1Prawda1]

Świadomość oznacza rozumienie.

Już chyba rozumiem. Według mnie Obserwator nie zrozumie prędzej świadomości i odczuwania istnienia siebie jak po zgłębianiu siebie. Musisz spojrzeć na siebie zza siebie. Nie wiem czy każdy to umie.

[Achill]

Pytanie o świadomośc jest jednym z najtrudniejszych z jakimi spotkały się : dziedziny filozoficzne czy religijne czy naukowe.
Nawet pytanie o Boga nie jest tak trudne. Boga możesz przyjąć na drodze założenia/wairy lub odrzucić. Nie można tego jednak zrobić ze świadomością... bo akt przyjęcie jej posiadania za pewnik automatycznie jej przeczy. Świadomość to rozumienie własnej podmiotowości i zdolności tego podmiotu do samostanowienia i podejmowania aktów.

Myślę, że właśnie spirytyzm daje ciekawe rozwiązanie w tej kwestii... Że tak naprawde to nie my ludzi mamy świadomość (jako jednostki z materii) ale nasze dusze, które są same w sobie świadomością. Wspomniałem o "przebudzeniach"... to momenty w których wcielona dusza ma nagle przebłysk świadomości kim tak naprawdę jest.
Z drugiej strony tłumaczy to też problem ze zrozumieniem świadomości, gdyż niski poziom rozwoju nie pozwala nam na pełne zrozumienie siebie.

Co ciekawe, większość religii w ukryty sposób ale neguje istnienie świadomości w tym rozumieniu. Głoszą one że : Jesteśmy i myślimy tylko dzieki bogu. Więc jesteśmy oddzielna ale kompatybilną jednostką. stanowiącą część wiekszej społeczności jak kubeł wody wybrany z oceanu.

[1Prawda1]

Aha czyli taka sprawa. Powiem tak - na 99 % dusze mają z tym związek bo aż się samo nakłania, że tak jest. A co do tego czemu nie jesteśmy w stanie tego odkryć - bardzo możliwe że przez powłokę cielesną, gdyż ja uważam i tego akurat jestem pewien na zasadzie moich doświadczeń że człowiek niczym innym nie jest jak duszą a ciało jest tylko ''ślimaczą skorupą'' gdzie ten ''ślimak'' to dusza. Powiemy, że ślimak to całość (jego skorupa i on sam) jednak tak naprawdę ślimak to ciało znajdujące się w środku.

[Achill]

z grubsza rzecz biorac owszem o cos takiego mi chodzi.

W moim rozumieniu nie mozna jednak na niższych poziomach rozwoju mówić o samoświadomości - bo przecież nikt z nas nie zna pełni swoich możliwości.A ci którzy nie wierzą w duchowość lub ją odrzucają nie mają świadomości samego siebie. Z kolei wiedza, że sie jest niedoskonałym nie jest świadomością, niedoskonałość oznacza wadę - czyli coś co w sposób negatywny i nabyty wpływa na naszą egzystencję. Dopiero po pozbyciu się wad, zyskujemy wiedzę o swoim prawidłowym, niezakłoconym ja.
Dlatego też dopiero na drodze rozwoju duchowego zyskujemy Ś. kim tak naprawde jestesmy i co z tego wynika.

[1Prawda1]

Zobacz drogi Achillu. Według mnie na pewno - bo tą pewność otrzymałem zgłębiając istotę siebie - istnieliśmy przed narodzeniem, co więcej w momencie nabycia tej informacji człowiek czuje, że jest tu tylko tymczasowo, aura tymczasowego pobytu wypełnia Cię całego w pewności. Według Platona przez powłokę cielesną, duszy przeszkadza pojmowanie prawdy, czyli to o czym Ty piszesz - ciało jest tutaj tą wadą według mnie. Gdy odłączyłem się, ale nie w całości od ciała, poznałem coś z prawdy o sobie i łączyło się to z ogromną moralnością, pięknem, miłością i taką wspaniałą tajemniczością. Może rzeczywiście jesteśmy częściami nieba (mojego Boga btw.). Jeśli rzeczywiście tak jest to tajemnica świadomości wydaje się być rozwiązana.

[Achill]

ciało jest tutaj tą wadą według mnie.

To torchę jak nazywanie przepisów drogowych za bezcelowe utrudnienia.
W rozumieniu spirytystycznym duchy wcielaja się aby sie czegoś nauczyć, każdy ma swoją nauke do odebrania, nauke której nie mozna pozyskac innaczej niz przez doświadczenie za wcielonego życia.

Jeśli rzeczywiście tak jest to tajemnica świadomości wydaje się być rozwiązana.

Uważam że nie do końca, spróbuje swoją mysl rozwinąć troche później niz o 4:40

[1Prawda1]

To torchę jak nazywanie przepisów drogowych za bezcelowe utrudnienia.

Ja zasugerowałem się tylko tym, że wg. mnie nie da się poznać bytu samego w sobie bez opuszczenia ciała. Zatem nie znając prawdziwego bytu w pełni, wysnułem wniosek, że nie można chyba mówić o badaniu świadomości za życia.

[Achill]

Poza tym idea świadomości z zalożenia jest niezależna od ciała materialnego. Nikt nigdy nie załozył, że świadomość musi albo nie może posiadać ciała. Jednym ze sposobów ekpresji świadomości jest intencjonalny ruch ale może być to tez myśl. Zatem wydaje mi się, że posiadanie ciała lub nie nie powinno miec znaczenia.
poza tym nie zapominaj, że poza ciałem materialnym istieneje jeszcze cialo duchowe, ktore nie znika po śmierci.

[1Prawda1]

U mnie tylko rozum (dusza) nie znika po śmierci. Co do tego co piszesz, rozumiem już o co chodzi. Mnie zadowala, że wiem że jestem.

[Mirek]

U mnie tylko rozum (dusza) nie znika po śmierci. Co do tego co piszesz, rozumiem już o co chodzi. Mnie zadowala, że wiem że jestem.

Od kiedy Prawdo rozum, to dusza? Rozum przynależy do świata materialnego.