Księga Urantii podaje wiele faktów, które znacznie wyprzedzają wiedzę naukową, powszechnie znaną w czasie jej pierwszego wydania, w roku 1955. Oto kilka przykładów których więcej można znaleźć na stronie
http://members.optusnet.com.au/~pmjawor ... iedze.html1. Księga Urantii mówi w kilku miejscach o tak zwanych „ciemnych wyspach przestrzeni”, pozostałościach wygasłych słońc, o ciałach nie emitujących światła ani ciepła. [Księga Urantii 15.6.11] Sądząc po opisie, mamy tutaj do czynienia z końcowym stadium ewolucji gwiazdy i w grę może wchodzić czarny karzeł, gwiazda neutronowa lub czarna dziura. Gdy idzie o czarnego karła, jest to obiekt raczej hipotetyczny, skoro ostatnie wyliczenia podają, że czas potrzebny na schłodzenie białego karła do poziomu czarnego karła jest dłuższy, niż obecnie uznawany czas istnienia wszechświata (13-20 miliardów lat).
O możliwości istnienia gwiazd neutronowych mówiło się w kręgach fizyków i astronomów w latach trzydziestych ubiegłego wieku, jednak był to wtedy temat dość kontrowersyjny. Upłynęło ćwierć wieku, zanim idea gwiazd neutronowych została potraktowana serio przez większość astronomów i dopiero odkrycie pulsarów, w połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, przyniosło dowód na istnienie gwiazd neutronowych.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Gwiazda_neutronowahttp://pl.wikipedia.org/wiki/Czarna_dziura2. Co jest w środku planety?
W grudniu, 1998 roku, agencja Reutera podała wiadomość:
„San Francisco: Wewnątrz płynnego jądra, centrum Ziemi jest ciałem stałym, jak oświadczyli wczoraj naukowcy na zebraniu Amerykańskiego Związku Geofizyków. Długo oczekiwane odkrycie, którego się domyślano, lecz które nigdy nie zostało udowodnione, nastąpiło w wyniku analizy fal sejsmicznych, wytworzonych przez bardzo silne trzęsienie ziemi w czerwcu, 1996 roku, około 600 km pod Indonezją. Profesor Emile Okal, z Północno-Zachodniego Uniwersytetu Kalifornijskiego, autor powyższych badań, powiedział, że uczeni wiedzieli od jakiegoś czasu, iż Ziemia składa się ze skalistego płaszcza, pływającego na płynnym jądrze z ciekłego żelaza. Lecz geofizycy domyślali się także, że na trochę większej głębokości ciśnienie może być tak duże, że żelazo będzie w stanie stałym”.
Geofizycy domyślali się, ale Księga Urantii pisała o tym od czasu jej pierwszego wydania w roku 1955:
„Trwał dryf lądów kontynentalnych. Jądro Ziemi stało się tak gęste i twarde jak stal, poddane ciśnieniu prawie 4.000 ton na centymetr kwadratowy i na skutek ogromnego ciśnienia grawitacyjnego było i ciągle jest bardzo gorące, głęboko w swym wnętrzu". [Księga Urantii 58.5.1]
http://www.sciencedaily.com/releases/19 ... 083655.htmhttp://www.es.ucsc.edu/~anewman/researc ... n_2001.pdfhttp://www.scienceblog.com/community/ol ... 02217.htmlhttp://www.encyclopedia.com/doc/1S1-919 ... 20123.html3. Supernowa z 1572 roku
11 listopada 1572 roku zauważono na niebie gwiazdę, zwaną teraz supernową, która świeciła przez 16 miesięcy. Obserwację nowej gwiazdy opisał w pracy De Nova Stella duński astronom Tycho Brache. Informację o tej gwieździe podaje również Księga Urantii.
„Ostatnio, jednym z większych kosmicznych wybuchów w Orvontonie była nadzwyczajna eksplozja gwiazdy podwójnej, której światło dotarło do Urantii w roku 1572 n.e. Pożoga ta była tak intensywna, że eksplozję widać było wyraźnie w pełnym świetle dnia”. [Księga Urantii 41.3.5]
Najciekawsze w tej informacji jest to, że wydana w roku 1955 Księga Urantii pisze o eksplozji gwiazdy podwójnej. Dowód na to, że była to gwiazda podwójna, znaleziono dopiero w roku 2004, kiedy na stronie internetowej Kosmicznego Teleskopu Hubble'a umieszczona została informacja o znalezieniu gwiazdy, towarzyszącej kiedyś supernowej, której światło wybuchu dotarło do Ziemi w roku 1572.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Tycho_Brahehttp://www.spacetelescope.org/news/html/heic0415.htmlhttp://en.wikipedia.org/wiki/SN_1572
