W jakim świecie chcę żyć -w sensie rozwoju i ludzkich postaw

[konrad]

Kolejny ciekawy temat podrzucony przez vinitora. Zapraszam do dyskusji.

[vinitor]

Pisząc o świecie mam na myśli przede wszystkim świat materialny. W świecie tym każdy ma jakieś plany i układa go sobie według swoich możliwości. Odnoszę to wszystko patrząc na cele z punktu widzenia spirytyzmu. Zasadnicze pytanie sprowadza się do określenia modelu życia ( nie myślę tu o dzisiejszych rozrywkach, które
zbyt często nimi nie są, bo po prostu rozrywają). Idzie tu o nie robienie czegoś, co może być dla drugiego niemiłe. Nie chcę opierać się na teoretyzowaniu i idealizowaniu spojrzenia na przyszłość w tym czy następnym życiu. Idzie konkretnie o zdradzenie własnej wizji życia, żeby zadowalało i było bezkonfliktowe. (To nie ma dotyczyć jednostki, bowiem model ma służyć jeśli nie wszystkim to przynajmniej określonej grupie społeczeństwa.) Mając to na uwadze warto pokusić się o przedstawienie tego tematu w kontekście obecnego życia, tzn. co robię w tym kierunku lub co zamierzam zrobić w najbliższej przyszłości. Nie zmuszam do wyjawiania z czym są trudności, bo tych nigdy nie brakuje. Jaki ten przyszły świat ma być zależy od nas już teraz, bo czego się Jaś nie nauczył, to Jan nie będzie umiał.

[Voldo]

W jakim świecie?
No to zarzucę moją ideę idealnego świata w którym chciałbym żyć.

Zero wojen, zero przemocy, każdy kocha drugą osobę (wszyscy są jedną wielką kochającą się rodziną), wszyscy mają co jeść, pić i gdzie mieszkać, wszyscy sobie na wzajem pomagają, są dla siebie mili (a nie tak jak teraz - masa ludzi wbija "nóż w plecy" drugiej osobie, nierzadko znajomej), nie ma żadnych granic (tych na mapie).
I to mniej więcej by było na tyle. W takim świecie chciałbym żyć.


A tak bardziej realnie?
Chciałbym, żeby wszystkie wojny się skończyły. Ponieważ do niczego one nie prowadzą. No i żeby ludzie pomagali sobie na wzajem, a nie tylko czekali aż ta druga osoba popełni błąd.
No i żeby więcej ludzi miało co jeść i gdzie się podziać. I żeby nikt nie był samotny.

[vinitor]

Zero wojen, zero przemocy, każdy kocha drugą osobę (wszyscy są jedną wielką kochającą się rodziną), wszyscy mają co jeść, pić i gdzie mieszkać, wszyscy sobie na wzajem pomagają, są dla siebie mili (a nie tak jak teraz - masa ludzi wbija "nóż w plecy" drugiej osobie, nierzadko znajomej), nie ma żadnych granic (tych na mapie).
I to mniej więcej by było na tyle. W takim świecie chciałbym żyć.

Pięknie. Przynajmniej jedna osoba coś na ten temat napisała. A reszta? Czy każdy z pozostałych forumowiczów cieszy się tereźniejszością i można usiąść delektując się idyllą?
Nie ma najmniejszej oznaki niezadowolenia i jest prima. Czy nikomu nie zależy na dążeniu właśnie do podobnego świata, jak przedstawił to Voldo? Czy to udawanie należy rozumieć, iż nie ma już nic do zrobienia i niech ten porządek trwa po wieczne czasy?
Robi się nudno. Pora na przerwę, na udaną sjestę: pomrukiwanie z zadowolenia, wpatrywanie się w sufit, dłubanie w nosie, obgryzanie paznokci i mnóstwo innych frapujących zajęć rozkosznej bezczynności. Nie ma nawet potrzeby pisania i mówienia.
Cześć! Do zobaczenia w następnym życiu i identycznej scenerii błogiego nieróbstwa!

[Luperci Faviani]

Pięknie. Przynajmniej jedna osoba coś na ten temat napisała. A reszta? Czy każdy z pozostałych forumowiczów cieszy się tereźniejszością i można usiąść delektując się idyllą?

A czy zawsze musimy odpowiadać na nowe posty?

[Leszek]

Off top LF..
Ja chętnie przedstawię swoją wizję świata. Po pierwsze zlikwidowałbym źródło wszelkiego zła i zawiści, czyli pieniądze. To przez te kawałki papieru, metalu czy kruszcu ludzie się zabijają i krzywdzą non- stop.
Drugie założenie jest takie że jeśli pracujesz to masz to czego potrzebujesz, jeśli nie pracujesz tez masz ale jakoby jesteś napiętnowany i sumienie Cię gryzie że żerujesz na innych. Oczywiście w takim świecie nie mogłoby być używek bo część od razu by się zapiła lub zaćpała. W ogóle założenie jest takie że to społeczeństwo byłoby już na wyższym stopniu rozwoju niż my i takie prymitywne odruchy by już zaniknęły (typu rywalizacja, potrzeba odurzenia, zawiść, obłuda). Ludzie żyliby jak bracia i pracowali wspólnie dla dobra całej rasy. Pamiętam że ładnie to było przedstawione w Rozmowach z Bogiem jak opisywał życie wyżej rozwiniętych istot. Jak bede w domu to mogę przytoczyć cytat. Tych założeń pewnie jeszcze byłaby cała masa ale na dziś to tyle.

[sigma]

To i ja się dopiszę. Otóż dokładnie w takim w jakim żyję. Proszę pamiętać o tym że ludzki umysł posiada troszeczkę diaboliczną zdolność tworzenia rzeczywistości alternatywnej. To widać u ludzi, nikt nie jest od tego wolny, ale dobrze jest o tym pamiętać.

Przekonywująco napisał o tym Ole Nydahl, z wykształcenia filozof, z powołania lama buddyjski (niestety nie pamiętam tytułu książki). Pisał o medytacji, o wyzwaniach jakie stawia przed człowiekiem, ewentualnych problemach jakie może stworzyć i przy tej okazji trochę napisał i na ten temat.

Rzeczywistość, w której żyję, jest konsekwencją mojego poprzedniego wcielenia, a zatem jest wyzwaniem.

Odkąd to zrozumiałem trochę nawet tę rzeczywistość polubiłem . Ponieważ prawdą jest że człowiek poznając siebie poznaje rzeczywistość.

A niektórzy nauczyciele buddyjscy twierdzą że na pewnym etapie kołowrotu wcieleń zrozumienie tego (zarówno emocjonalne jak i myślowe) to kamień milowy na szlaku wędrówki .

[Leszek]

Tak super, ale pomyśl inaczej iż będąc w świecie który ja przedstawiłem byłbyś już na jednym z najwyższych stopni rozwoju. Znaczy to że Twoja droga dobiegałaby końca, nie jest to lepsze niż wiedza że żyjąc na ziemi jesteś gdzieś poniżej połowy? Tyle pracy jeszcze przed nami.

[sigma]

Mnie bardzo odpowiada logika buddyjska, w tym przypadku logika medytacji. W medytacji zen soto właściwie nie ma innego celu niż medytacja. Ktoś kto potrafi tak praktykować medytację wykorzysta swoje wcielenie bardziej niż zastanawiając się kim był / nie był, kim będzie / nie będzie itp. Dlatego zająłem takie akurat stanowisko .

ps.: Co nie oznacza że w ogóle np. nie należy myśleć . Ale ważne jest żeby pamiętać o tym że ludzki umysł chce "odpłynąć" od "tu i teraz".

[Melys]

moze to głupo zabrzmi ale nie zmienilabym swiata na dzien dzisiejszy - on przeciez sam sie zmieni. chciałabym zyc w tym swiecie w ktorym zyje, w tym miejscu w ktorym jestem. Z moimi nedokonałosciemi nad ktorymi rozprawiam. Z ludzmi ktorych spotykam. Wczoraj nas okradli zabrali caly specjalistyczny sprzed z budowy - to przykre. Ale i tego bym nie zmienila. Wiiele zbiegów okolicznosci złozyło sie na to zajscie. I gdy bym zrobila inaczej ne doszłoby do tego. Ale coz nie zrobiłam - moje doswiadczenie. I tak mysle ze moze dobrze bo za latwo mi szło. Za dobrze sie wszystko układało. I dlatego nic bym nie zmienila nawet odpowiedziałnych za to ludzi bo to ich droga.
Nie chciałabym zyc jeszcze w idealnym swiacie. Nie chciałabym nawet byc juz na takie idealne zycie gotowa.