Sztywnienie ludzi z wiekiem

[Xsenia]

Dokładnie Danut

[1Prawda1]

Bo trzeba Xseniu droga bardziej otworzyć serce. Wiem, że kiedyś miałaś problem i ktoś Cię źle traktował, to zraża wiem, jednak myślę, choć pewności nie daje bo jesteśmy osobnymi ludźmi - że:


Gdybyś powróciła wspomnieniami (nie musi to być intensywne, ale żeby też było w tym trochę wkładu) do tego jakimi ''oczami'' postrzegałaś życie przed tym niefajnym okresem to jest wielce prawdopodobne, że wprowadziłabyś w swoje życie piękno, które by Ci towarzyszyło. To piękno byłoby tym większe im bardziej byś się zaangażowała w pamięć o nim. Jedno jest pewne - im bardziej skromne mamy spojrzenie na szczęście to wtedy zbliżamy się do niego, a nie do szczęścia jakiejś podobizny i zakładam, bazując na sobie, że takie spojrzenie mają dzieci i to one są wzorem do naśladowania w szczęściu.

[Xsenia]

Nie należałam do najszczęśliwszych dzieci Prawdo. I nie wiem czy chciałabym wracać do tamtego okresu. A nawet nie, wiem, nie chcę wracać obecnie do tamtych przeżyć. Gdybym jakimś cudem wróciła do mojego dzieciństwa z wiedzą, którą mam teraz to tak, bardzo chętnie. Ale jeśli miałabym przeżyć to samo jeszcze raz, to chyba podcięłabym sobie żyły, by oszczędzić sobie cierpień.

[1Prawda1]

Spokojnie to tak nie działa. Bez przeżywania ponownie cierpienia. Dla Ciebie czy mnie to jest trudniejsze, ale raczej nie niemożliwe skoro mi się udało.

[danut]

Myślę, że Prawdzie chodzi o odzyskanie czucia świeżością swojej duszy, takiego żywotnego, dziecięcego, chłonnego, wrażliwego. Czasami w nas się to budzi chwilowo pod wpływem jakiegoś impulsu, znowu stajemy się dzieckiem, ale w późniejszym wieku jest to już sporadyczne i przytłoczone bagażem życia jaki za sobą ciągniemy.

[1Prawda1]

Tak Danuto zapewne o tym samym piszemy i to było jednym z czynników tego, że jako mały chłopiec widziałem ogromne, nie pochodzące z tej Ziemi piękno. Jakaś konieczność mnie wyrwała chyba, żebym po wielu latach (prawie 20-sty rok życia) przypomniał sobie to i znów je ujrzał, udało mi się raz je przypomnieć właśnie pod koniec 19 lat. A przecież ostatni raz je widziałem jako mały chłopiec.

[Xsenia]

Myślę, że Prawdzie chodzi o odzyskanie czucia świeżością swojej duszy, takiego żywotnego, dziecięcego, chłonnego, wrażliwego.

Hm Skalanie świeżości mojej duszy nastąpiło w 4 roku życia, a wcześniejszych okresów mojego życia po prostu nie pamiętam. A później nie było całkiem źle, ale różowo też nie.

[danut]

Piszemy o wrażliwości i sposobach odczuwania, wrażliwości dzięki, której dziecko odbiera świat w specyficzny sposób. Czasami tę wrażliwość wzmacniają nawet porażki, czy trudy życia, ciężkie warunki - odczuwa się wtedy mocniej i u dziecka raczej nie poprzez nienawiść, chęć odwetu, a płacz i zajrzenie w głąb swojej duszy - to zdolność do mocnych wzruszeń. Co takiego musiałoby się stać, by już dziecko stało się zimne i obojętne i odrzucało wszystkie uczucia?

[Xsenia]

Co takiego musiałoby się stać, by już dziecko stało się zimne i obojętne i odrzucało wszystkie uczucia?

Pomyśl, ja nie mam zamiaru do tego wracać. Zamknęłam ten rozdział mojego życia.

[danut]

Xseniu ja nie wnikam w Twoją sprawę, chcesz ją zostawić dla siebie i niech tak będzie. Ważnym w tym temacie powodem "sztywnienia" ludzi odbijającym się na całe ich życie będzie choroba sieroca tak często obserwowana u dzieci opuszczonych w Domach Dziecka, choć nie dotyczy ona wcale tylko tych dzieci, czasami obserwuje się ją w z pozoru normalnych domach, w których wyraźny jest brak miłości, szczególnie tej najważniejszej dla dziecka - miłości matki.

http://kobieta.onet.pl/zdrowie/psycholo ... #Przyczyny choroby sierocej