Sztywnienie ludzi z wiekiem

[1Prawda1]

Pisałem już w którymś temacie, że istnieje pozorna brzydota, która jest pięknem i właśnie takie coś towarzyszy oświeconemu człowiekowi i musi to brać na barki, a że zostanie wyśmiany i absurdalny w oczach innych - o tym właśnie pisał Platon. On musi wziąć na barki tak jak było na końcu tego filmu ich pogardę. Uważam podejście Mirka w tym momencie za wielce niedojrzałe, gdyż jego pewność w tym co teraz napisał jest niepoprawna wobec tego który nie mniema a doszedł do wiedzy właściwej. Bo ja osobiście i ciesze się że tak myślę: gdybym zobaczył bardzo wysoko rozwiniętego ducha w ciele ludzkim, który absurdalnie dla mnie mówi o dobru to ja i ciesze się z tego, że tak mam przynajmniej powiedziałbym do niego ''nie mam zdania na ten temat'' i na pewno skoro mówi tyle o dobru i doszedł do czegoś z niebios - na pewno takiej osoby bym nie skreślił tak jak Mirek to robi. Jeżeli czegoś nie wiem, bo dobra Bożego jeszcze nie poznałem w pełni to nie mówię człowiekowi który dobro chwali wielce i dużo pisze o nim, że on zbłądził.

[1Prawda1]

W każdym razie nadal nie wiemy co jest powodem utraty tego dziecięcego/takiego niewinnego patrzenia na życie. Tego mówienia jak za młodego chłopca/dziewczynki: ''bez Ciebie jestem nikim, bez Ciebie ginę''. Odpowiedź: twardość przez dorosłość nie ma nic z tym wspólnego, bo to tak samo jakby matka miała nie karmić swojego dziecka piersią bo jest dojrzałą twardo stąpającą matką, bo to takie zbyt słodkie to karmienie piersią więc nie będzie karmienia. Eh .

Czekam niecierpliwie na pomysły.

[Mirek]

Bo ja osobiście i ciesze się że tak myślę: gdybym zobaczył bardzo wysoko rozwiniętego ducha w ciele ludzkim, który absurdalnie dla mnie mówi o dobru to ja i ciesze się z tego, że tak mam przynajmniej powiedziałbym do niego ''nie mam zdania na ten temat'' i na pewno skoro mówi tyle o dobru i doszedł do czegoś z niebios - na pewno takiej osoby bym nie skreślił tak jak Mirek to robi. Jeżeli czegoś nie wiem, bo dobra Bożego jeszcze nie poznałem w pełni to nie mówię człowiekowi który dobro chwali wielce i dużo pisze o nim, że on zbłądził.

Jako oświecony człowiek powinieneś widzieć, że Cię nie skreślam. Tłumaczę Ci, że ten poziom, na który wszedłeś jest bardzo niebezpieczny dla Twojej duszy. Z tego poziomu, o którym wyżej napisałem, zawsze jest bolesny upadek, dlatego nigdy nie chciałbym się na nim znaleźć. A jeżeli czegoś nie wiesz, to nie bój się o tym powiedzieć. Nie musisz udawać, że wiesz. Nikt Cię za to, a przynajmniej ja, nie wyśmieje.

[1Prawda1]

A jeżeli czegoś nie wiesz, to nie bój się o tym powiedzieć. Nie musisz udawać, że wiesz. Nikt Cię za to, a przynajmniej ja, nie wyśmieje.

Zgadzam się w pełni i jeśli będzie taka sytuacja to na pewno to napiszę, zawsze tak robię.

[Wiatr1000]

Niebo dla mnie to stan umysłu, bardziej pod kątem psychologicznego samopoczucia i interpretacji istniejącego świata

Ja jestem tego samego zdania.

Ja też

Nie bój się o to, ale możesz mi z ciekawości rozwinąć co miałeś na myśli?

A mogę ja napisać, jak to zrozumiałam? Wiatr martwi się, że zamkniesz się całkowicie w swoim umyśle, bo nie chcesz przyjmować rzeczywistości taką jaka jest naprawdę.

Widać się z Xsenią rozumiemy doskonale Właśnie o tym ja pisałem. Żyjesz w swojej wersji rzeczywistości, skupiasz się na rozwoju według ciebie, wręcz dobierasz i szukasz takie informacje, które będą pasowały do twojego toku rozumowania. Oczywiście wiem to bo sam w pewnym punkcie też byłem, a inni ludzie też akceptują to co sami mogą zaakceptować, co ich świadomość przyjmie w odbiorze tej rzeczywistości. Jednak wyczuwam u ciebie to co u mnie mogło się stać a raczej stawało się. Chcesz duchowości ,nieba z pominięciem doświadczania, przeżywania fizyczności, traktowania fizyczności jako bee? Jako grzechu??

Mnie zastanawia cy tak jak ja lubujesz się "kąpać" w swoich własnych myślach? Jeśli tak to powiem i z mojego doświadczenia, że zwariujesz z tego powodu i trzeba cię będzie odwiedzać w pokoju bez klamek Wiem, że umysł i nasze myśli to wspaniałe zagadnienie, wręcz nieograniczone i dobre do "badań" ale to cię zaknebluje, zamknie na to czym się w życiu chcesz kierować. Widzę jaką masz wizję świata i widziałem tematy które zamieszczałeś, lecz mało widziałem odnośników które by były zakotwiczone w naszej rzeczywistości. Jesteśmy TU w jakimś celu, zamiast za KARĘ lub jak ktoś pisał "jako Upadłe Anioły" itd.

Mnie, po pewnej zmianie, przestało już to obchodzić aż tak bardzo Wręcz mi to wyszło dobrze na zdrowiu psychicznym.

Xsenia ja Cię w pełni rozumiem. Spróbuj choć troszeczkę zrozumieć mnie: na moim poziomie rozwoju taka postawa jest należyta.

Ciekawe to jest Poziom rozwoju To my mamy jakieś numerki przypięte? Ja jestem na poziomie 10 a ty na 12? GRA RPG?????

[1Prawda1]

Jesteśmy TU w jakimś celu

W jakim? Jeśli dla doświadczenia to moje doświadczenie właśnie mówi mi abym przyjął postawę taką jaką mam teraz. Podaj mi jakiś przykład co powinienem zmienić.

[Wiatr1000]

Jesteśmy TU w jakimś celu

W jakim? Jeśli dla doświadczenia to moje doświadczenie właśnie mówi mi abym przyjął postawę taką jaką mam teraz. Podaj mi jakiś przykład co powinienem zmienić.

Ty znajdź tą odpowiedź Ja traktuję życie jako zmienianie Avatarów tak jak w Grze komputerowej tylko, że ta gra nazywa się Życiem Ja tylko mówię i chce ci uświadomić, byś brał pod uwagę, że Ty też możesz się mylić jak Ja i Xsenia Upór w negowaniu tego i przyjmowania własnego punktu za pewnik prowadzi tylko do zamknięcia się

Co do tematu wciąż, trzeba zaakceptować rzeczy jakimi są. Forma piękna itd. zmienia się u ludzi w różne formy, a wrażliwość dziecka czy aż taka czysta jest? Śmiem wątpić. To tylko pogląd ludzi dorosłych, pogląd stworzony przez samych DOROSŁYCH i tylko dorośli posługują się stwierdzeniem, że dzieci są wrażliwsze od dorosłych

[1Prawda1]

Ja tylko mówię i chce ci uświadomić, byś brał pod uwagę, że Ty też możesz się mylić

Święta prawda.

[1Prawda1]

Od jakiegoś czasu myślałem nad tematem o tym sztywnieniu ludzi z wiekiem. Doszedłem do dwóch odpowiedzi, gdzie jedna z nich jest prawdziwa. Jedną z nich jest to, że osobie odechciewa się piękna tylko dlatego, że nie umie się zaprzeć do niego bo wymaga ona czegoś co nie jest konieczne w jej życiu i jest niższe od tego piękna mimo, że doskonale wie iż to piękno prawić należy.

Druga odpowiedź jest taka, iż człowiek może po prostu z natury nie znać się na wielkim pięknie, przez co sprawia tylko pozory tego piękna, ponieważ ktoś kto się na nim zna nie zakańcza go. Jeśli kogoś zadziwiło, że po latach na przykład jego ukochana zesztywniała, stała się taka oschła, bezuczuciowa, a dawniej była taka delikatna to tą drugą odpowiedzią będzie tu właśnie to, że ona tak naprawdę nigdy tak samo miłości pod względem piękna, delikatności nie widziała jak on.

Dodać muszę iż nie jestem pewien, że dotyczy to wszystkich ludzi u których ta sztywność się pojawia.

[danut]

Wszystko zależy od tego co mamy na myśli pisząc o sztywnieniu ludzi z wiekiem. Autor np. miał na myśli obniżoną wrażliwość. A to mnie już naprowadza na spojrzenie od strony osoby, która wiele w życiu jeszcze nie doświadczyła, jeszcze wiele ją przeraża, wiele straszy, wiele rozczula i przerasta. Wielki problem ludzie mogą robić z powodu bólu zęba, lub jednego niemiłego zdania usłyszanego od innych, dziecko potrafi się rozpłakać tylko dlatego, że nie dostało cukierka. Jaka jest miara naszych wrażliwości?? Do dziś pamiętam słowa jednego pana w szpitalu, z którym spotkałam się w jednej sali, w której umierała moja mama, a jego była w ciężkim stanie. - Zycie jest straszne, to dopiero dla państwa początek, ja już tak nie przeżywam przez długotrwały ciąg bolesnych doświadczeń, życie mnie uodporniło!" - Miał rację dla mnie to wydarzenie też było początkiem do ciągu następujących po nim zdarzeń. Drugim spojrzeniem jest pogoda ducha - tą ludzie starsi raczej utrzymują, są tylko o wiele poważniejsi i mniej skłonni do śmiania się z byle czego jak to młodzież często. Określcie się może o co wam chodzi z tym sztywnieniem, bo sztywniaków spotykam w przeróżnym wieku nie raz zadufane w sobie, gardzące innymi, siebie wywyższające bywają już dzieci, a jak Jasio się nie nauczy to i Jan nie będzie umiał, jakim był Jasio takim nie raz Jan zostaje do śmierci.