Twórczość własna

[Jaskier]

Niektórzy zdaje się wiedzą skąd pochodzi mój nick, który do czegoś zobowiązuje Tak więc postanowiłem zamieszczać tutaj moje bazgroły które (miejmy nadzieje) nadają się do czytania, wszelkie komentarze mile widziane, a jeśli ktoś poza mną lubi pisać z chęcią zobaczę tu jego dzieła

Nić Ariadny

Narodziłeś się do szczęścia lecz zapomniałeś
Jak wygląda twój raj?
Pamiętasz śpiew swych dziecięcych marzeń
Czy zagłuszyła je szara mgła...?

Miałeś żyć pod błękitem nieskończoności
A jednak twe drogi toną w mroku
Czekasz aż ktoś naglę cię olśni
Nie wiesz że tonie na swym własnym wraku?

Mówisz że jesteś wolny jak sokół -
Wiec czemu nie znasz kolorów nieba?
Zabłądziłeś w labiryncie pełnym szlochu
Minotaur spokojnie patrzy jak czas ucieka

Uwierzyłeś że nadzieja znikła jak dym -
A sam trwasz ulotnym tańcem iluzji?
Tak długo nie muskałeś prawdy swym względem
A nie wszystko jeszcze pogrzebały gruzy

Dostrzegłeś już ją?
Wiesz czym jest?
Ucieczką twą
Zaufaj jej...

[Hilary]

Kurczę... mnie nazywają Jaskier!
Dziwnie się czuję czytając posty autorstwa osoby, którą zawsze identyfikowałem ze sobą

Wiersz ciekawy, choć forma zmusza do dziwnego, "jąkającego się" czytania, przynajmniej ja mam taki lekki problem z rytmem.
No, skoro komentuję, to wypadałoby też się wystawić na odstrzał. U mnie króluje zabawa niedoskonałością i oczywiste błędy najpewniej nie są przypadkowe (czym usprawiedliwiam mniej oczywiste rzeczy? Przy okazji, ale to nie cel ).
Takie proste coś w oryginale opisujące niemożność wybrania między kobietą z którą wiem, że nie mogę być a samotnością... jakie te historie są zawsze dziwne

„O rozterkach duchowych”

Pław się więc człeczyno w sprzecznościach swego ducha!
Bezwzględnie szukaj słabych punktów teorii i walcz!
W bitwie z samym sobą Tyś przegranym i zwycięzcą
Jednak zadawaj razy, bij myśl i się pokonaj!
A gdy już jedne słabości pokonają inne
Wykrwaw się od przez siebie zadawanych ciosów
I myśl, iż pokonałeś przeciwnika- Twój tryumf!
I pamiętaj... że walczyłeś, by nie cierpieć więcej

[Jaskier]

Po dłuższej przerwie spowodowanej zmianą miejsca pobytu i początkiem studiów znów wrzucam coś od siebie. A co do twojej twórczości Hilary to jest ona naprawdę niezwykła i utrzymana w tonie który do mnie przemawia więc mam nadzieje że też wrzucisz coś jeszcze

Fletnia Pana

Biegniesz jak szalony, trwa odwieczny wyścig
Nie pamiętasz już po co, jaki był cel
Zatracasz się w pędzie, uczucia, myśli
Gdzie przepadła słodkość śmiechu i gorycz łez?

Wciąż chcesz być pierwszy, pragnienie jak lęk
Nie możesz się utrzymać, brakuje ci sił
Nie wolno być na końcu, nieruchoma śmierć
Wszyscy przegraliście, strzaskani o nieprzebyty mur

Za chwilę przekroczysz granicę, stamtąd się nie wraca
Błękit, Złoto i Srebro - pozostały cienie wspomnień
Dlaczego odrzucasz piękno, esencję świata
Skoro twierdzisz że widzisz szczęście, w tańcu złudzeń

Twa dusza ucieka jak dym, jeszcze jeden krok
Lecz słyszysz w oddali muzykę ciszy
Przerażenie wypełnia ci ciało, bezruch i niemoc
Nie możesz wykonać ostatniego kroku, pętają cię sny

Odzyskujesz rozum i wzrok, ale gdzie jesteś
Patrzysz za siebie, morze niepohamowanych łez
Nie znasz nowych drug lecz czujesz, coś rozgrzewa ci serce
Nie wiesz jak iść lecz masz pewność, spokój przewrócił

[sigma]

Dzięki Jaskier za "Nić Ariadny", odnajduję się w niej dokładnie.