Jak wyczuć ducha ?

[Luperci Faviani]

Spotkania z Duchami nie muszą być nieprzyjemne. Ja, większość z nich wspominam bardzo pozytywnie.

Aktualnie mam troszkę inne podejście do Duchów niż to opisałem we wcześniejszym artykule. Po zapoznaniu się z założeniami spirytyzmu potrafię nazwać rzeczy, których wówczas doświadczyłem. Dzisiaj obserwuję te sprawy z innego miejsca i, chyba, działam bardziej metodycznie. Tak mi się wydaje.

[Setticemia]

Spotkania z Duchami nie muszą być nieprzyjemne. Ja, większość z nich wspominam bardzo pozytywnie.

Aktualnie mam troszkę inne podejście do Duchów niż to opisałem we wcześniejszym artykule. Po zapoznaniu się z założeniami spirytyzmu potrafię nazwać rzeczy, których wówczas doświadczyłem. Dzisiaj obserwuję te sprawy z innego miejsca i, chyba, działam bardziej metodycznie. Tak mi się wydaje.

Zawsze bałam się Duchów. Może irracjonalnie i instynktownie a może otaczały (otaczają) mnie same nieprzyjazne mi Duchy... Obawiam się, że ten lęk jest tak głęboko we mnie zakorzeniony, że nigdy się go nie wyzbędę, choć bardzo tego chcę.

[Luperci Faviani]

Myślę, że ten lęk minie gdy nadejdzie odpowiedni moment. Ja również obawiam się pewnych rzeczy, np. czuję, że nie powinienem brać się za prowokowanie manifestacji choć nieustannie chodzi mi to po głowie. Wydaje mi się, mam nadzieję, że ten strach minie gdy będę gotowy by samodzielnie wywołać jakiegoś Ducha. Na razie zadowalam się manifestacjami spontanicznymi.

[wodnik]

Za to moja ciocia zna kobietę, która widzi duchy właśnie jak realnych ludzi i ona stwierdziła, że na cmentarzu nie ma duchów więcej, niż w innych miejscach.

[wodnik]

Za to moja ciocia zna kobietę, która widzi duchy właśnie jak realnych ludzi i ona stwierdziła, że na cmentarzu nie ma duchów więcej, niż w innych miejscach.

Pewnie nie ma ich więcej na cmentarzu, niż w innych miejscach ale istotne jest jakiego rodzaju są to duchy. Fakt pozostawania przez dłuży czas jakiegoś ducha przy swoim, złożonym w grobie ciele nasuwa przypuszczenie, że jest to bardzo materialny duch lub taki, który nie zdaje sobie sprawy z faktu definitywnego oddzielenia od swojej ziemskiej powłoki. Takie duchy zazwyczaj nie wyobrażają sobie możliwości innego funkcjonowania i starają się ponownie wniknąć w ciało (najpierw te leżące w grobie). Z wiadomych powodów im się to nie udaje i zazwyczaj szukają innych sposobów na dalsze ziemskie bytowanie. Do szukających wrażeń na cmentarzu jest im zdecydowanie najbliżej. Ci fascynaci stanów strachu, dreszczyków emocji, stających dęba włosów, czy gęsiej skórki doświadczają kontaktów z tymi mieszkańcami cmentarzy w rozmaity sposób. Najprostszy to pojawianie się w "polu myśli" takich podszeptów, które pobudzają wyobraźnię (stąd strach, a lubią go u ludzi jakiego rodzaju duchy?); inny to zasilenie ducha swoją energią, a w najgorszym z możliwych scenariuszy podczepienie się szukającego nowego schronienia pod nieświadomego ofiarodawcę.
Do wszystkich szukających wrażeń na cmentarzu osób mam zatem pytanie? Chodzenie w takie miejsca inspirowane jest przez niższe czy wyższe duchy?

[Joanna]

Chciałabym się odnieść także do wątku przebywania na cmentarzach w nocy.
Czy dobrze zrozumiałam, że jest to raczej czas przeszły?

Zgodzę się z wodnikiem, że może to być niebezpieczne i inspirowane przez niższe duchy, po to
by żywić się strachem albo chociaż cieszyć się zamieszaniem.

Opisanie sytuacje przypominają mi historie o wampirach, syrenach i innych stworach, które wabią swoje ofiary aż jest za późno na ucieczkę.

Chociaż uważam, że samo przebywanie na cmentarzu nie stanowi zagrożenia i że nie należy bać się umarłych, ale się za nich modlić, to uważnie bym się przyjrzała motywacji do "nocnych cmentarzy odwiedzin". Czy aby na pewno nie chodzi tu o uwiedzenie, zaczarowanie, nieuświadomione tęsknoty, spotkanie nieznanego ... A jeśli tak, to może warto odpowiedzieć sobie na pytanie, na ile takie zachowanie, zgodnie z jego ukrytą intencją, może zostać zinterpretowane jako przyzwolenie, a nawet zaproszenie?

[konrad]

Swoją drogą nasze spojrzenie na to, czym są cmentarze, jest bardzo uwarunkowane naszą polską kulturą. W wielu krajach nikomu nie przychodzi do głowy, by udawać się tam kiedy indziej niż na pogrzeb. Nikt nie spędza tam całych godzin, tak jak ma to miejsce u nas. Praktycznie gdy w ciągu dnia się tam udajemy, zawsze jest sporo ludzi.

[Setticemia]

[quote="Joanna"]

Opisanie sytuacje przypominają mi historie o wampirach, syrenach i innych stworach, które wabią swoje ofiary aż jest za późno na ucieczkę.

Chociaż uważam, że samo przebywanie na cmentarzu nie stanowi zagrożenia i że nie należy bać się umarłych, ale się za nich modlić, to uważnie bym się przyjrzała motywacji do "nocnych cmentarzy odwiedzin". Czy aby na pewno nie chodzi tu o uwiedzenie, zaczarowanie, nieuświadomione tęsknoty, spotkanie nieznanego ... A jeśli tak, to może warto odpowiedzieć sobie na pytanie, na ile takie zachowanie, zgodnie z jego ukrytą intencją, może zostać zinterpretowane jako przyzwolenie, a nawet zaproszenie?[/quote/]

Nigdy nie myślalam o tym w ten sposób, a już na pewno nie w szczenięcych latach, kiedy takie wyprawy traktowałam jako rozrywkę. Nie urządzaliśmy tam żadnych seansów, nie inicjowaliśmy manifestacji, nic z tych rzeczy. Było to dla nas sacrum, którego w żaden sposób nie ośmielilibyśmy się profanować, a już z pewnością nie chcieliśmy zakłócać spokoju zmarłym. Rzeczywiście tkwiła tam jednak jakaś moc, która kierowała nasze kroki w furtę cmentarnej bramy, jakiś nieodparty urok, tajemnica tego miejsca. Z czasem zrezygnowaliśmy z tego i wydaje mi się, że gdybym dziś zaprosiła ludzi, którzy mi wtedy towarzyszyli na taką nocną eskapadę, odmówiliby. Zwyczajnie wydorośleliśmy, choć kiedyś, chyba jak większość nastolatków, fascynowały nas takie wyprawy, związane z nimi emocje, przypływ adrenaliny.

[sooleyman]

Zawsze bałam się Duchów. Może irracjonalnie i instynktownie a może otaczały (otaczają) mnie same nieprzyjazne mi Duchy... Obawiam się, że ten lęk jest tak głęboko we mnie zakorzeniony, że nigdy się go nie wyzbędę, choć bardzo tego chcę.

Lęk przed duchami jest całkowicie logiczny, gdyż - czy tego chcemy , czy też nie, należą do innego świata... bliskiego, równoległego, ale jednak innego... to jest równoległa rzeczywistość, ale inna od naszej, stąd bierze się lęk, o którym piszesz... ja też go mam i go rozumiem... uczy mnie on szacunku do Duchów i do ludzi żyjących obok mnie, a także do samego siebie...

[astoreth]

W tym temacie ktoś wspomniał o zwierzętach reagujących na duchy. Ja mogę to potwierdzić. Kiedy pewnego razu odwiedził mnie duch (prawdopodobnie jeden i ciągle ten sam mnie odwiedza) byłam właśnie w pokoju z kotem i psem. Kot zaczął syczeć a pies warczeć i patrzeć na miejsce, gdzie ja także widziałam cień.


A co do tego, że mówi się, że duchy wyższe nie wywołują strachu. Nie jestem znawczynią tematu, ale uważam, że to zależy od psychiki człowieka. Duch to istota nie do końca poznana, a to, co nie poznane do końca budzi strach, zatem nie jest to dziwne, że dla niektórych ludzi kazdy duch będzie straszny.