Pawełek pisze:żeby napisać jeden zbiorczy temat w którym moglibyśmy napisać o ćwiczeniach jakie znamy, a które wpływają na nasz rozwój duchowy, lub które rozwijają naszą świadomość oraz moralność.
Nie chcę żebysmy się źle zrozumieli. Idea jest ciekawa i na pewno przydatna. Ale pamietajcie, że w spirytyzmie wazny jest cel, metody sa kwestią osobistych przekonań (choć oczywście muszą pewne elementy spelniać (np. stotować takie metody aby nie krzywdzić innych)
Metody są więc rzeczą prywatną, dla jednej osoby pomocna będzie medytacja, dla drugiej modlitwa, dla trzeciej asceza, dla czwartej zaspokojenie ciekawosci, dla czwartej spowiedz i wybaczenie. Jestemsy rozni i metoedy sa rózne. Nie ma więc jednej złotej metody, panaceum na nasze niedoskonałości.
Leon Denis napisał o zasadach spirytyzmu tak:
Chcąc wykład nasz uczynić jaśniejszym, streścimy tutaj istotne zasady filozofii Duchów.
I. - Inteligencja Boska rządzi światami. Utożsamia się z nią prawo, prawo nieodłączne, wiekuiste, kierownicze, któremu podlegają istoty i rzeczy.
II. - Jak człowiek pod swą powłoką materialną nieustannie odnawianą zachowuje swą tożsamość duchową, swe niezniszczalne , ja", tę świadomość samego siebie, tak samo wszechświat pod zmiennymi pozorami posiada świadomość i odczuwa się w jedni żywej, w swoim „ja". „Ja" wszechświata to Bóg, najwyższa jednia, dokąd dążą i gdzie harmonizują się wszelkie stosunki; potężne ognisko światła i doskonałości, skąd promieniują i rozlewają się na całą ludzkość sprawiedliwość, mądrość, miłość!
III. - Wszystko rozwija się we wszechświecie i dąży do stanu lepszego. Wszystko przekształca się i doskonali. Z łona otchłani wystrzela życie, niepewne zrazu i mdłe, ożywiając niezliczone coraz doskonalsze kształty, wreszcie rozkwita w istotę ludzką, w której osiąga świadomość rozumu, wolność i stanowi duszę, czyli ducha.
IV. -Dusza jest nieśmiertelna. Jest to synteza, ukoronowanie niższych władz natury; posiada ona w zarodku wszystkie najwyższe zdolności, które ma rozwijać przez pracę i wysiłki,
wcielając się na światach materialnych, by wznieść się do doskonałości po szczeblach kolejnych przeżyć. Dusza ma dwie powłoki: jedna czasowa, to ciało ziemskie,
narzędzie walki i doświadczeń, które rozpada się przy śmierci; druga twarda, to ciało fluidyczne, nieodłączne od duszy, z którą wspólnie oczyszcza się i postępuje.
V. - Życie ziemskie jest szkołą, świadkiem wychowania i udoskonalenia przez pracę, naukę, cierpienie. Nie ma wiecznego szczęścia ani nieszczęścia. Nagroda i kara polegają na
rozszerzeniu lub pomniejszeniu naszych władz, naszego zakresu postrzegania, zależnie od złego lub dobrego użytku, jaki uczyniliśmy z wolnej woli, i od skłonności, jakie w sobie
rozwinęliśmy. Dusza wolna i odpowiedzialna nosi w sobie prawo swych przeznaczeń; w czasie obecnym zbiera skutki przeszłości, sieje radość lub ból na przyszłość. Życie obecne jest
dziedzictwem przeżyć poprzednich i przygotowaniem tych, które nadejdą. Duch kształci się i rośnie w potęgę intelektualną i moralną stosownie do wkładanej pracy i pobudek swych czynów.
VI. - Ścisła solidarność wiąże duchy, mające jedno pochodzenie i jedne cele, a różniące się tylko stanem przejściowym: jedne są w przestrzeni w stanie wolnym, inne odziane powłoką czasową, lecz kolejno przechodzą na przemian z jednego stanu w drugi, gdyż życie w przestrzeni jest czasem wypoczynku między dwoma istnieniami ziemskimi. Wyszedłszy z Boga, Ojca wspólnego, duchy są braćmi i tworzą jedną rozległą rodzinę. Umarłych z żyjącymi łączą stały związek i ciągłe wzajemne relacje.
VII. - Duchy rozmieszczają się w przestrzeni stosownie do gęstości swego ciała fluidycznego, odpowiadającej stopniowi rozwoju i oczyszczenia. Ich położenie jest określone przez dokładne prawa: prawa te odgrywają w dziedzinie moralnej rolę podobną, jaką spełniają w zakresie fizycznym prawa grawitacji. W dziedzinie tej rządzi sprawiedliwość, tak jak równowaga na planie fizycznym. Duchy złe i występne otoczone są gęstą atmosferą fluidyczną, która pociąga je do światów niższych, gdzie będą musiały wcielić się i pozbyć swych
przywar. Dusza cnotliwa odziana w ciało subtelne, eteryczne uczestniczy w radościach życia duchowego i unosi się do światów szczęśliwych, gdzie panuje harmonia. Dusza w życiu
wyższym, doskonałym współpracuje z Bogiem, bierze udział w tworzeniu światów, kieruje ich ewolucją, czuwa nad postępem ludzkości, nad spełnianiem się praw wiekuistych.
VIII. - Dobro jest najwyższym prawem wszechświata i celem ewolucji istot. Zło nie ma istnienia własnego, jest tylko wynikiem kontrastu; to stan niższy, położenie przejściowe,
w którym znajdują się czasowo wszystkie istoty, dążące do stanu lepszego.
IX. - Skoro wychowanie duszy jest samą treścią życia, ważne jest zamknąć w krótkich słowach jego przepisy: Tłumić potrzeby pospolite, pragnienia materialne; stwarzać
potrzeby intelektualne i podniosłe. Zmagać się, walczyć, nawet cierpieć za postęp ludzi i światów. Wtajemniczać swych bliźnich w potęgę i urok prawdy oraz piękna. Kochać prawdę i sprawiedliwość, stosować względem wszystkich miłosierdzie, życzliwość, oto tajemnica szczęścia w przyszłości, oto obowiązek!
Generlanie każemu polecam "Zycie po Śmierci" Denisa. tam jest dużo o wychowaniu i rozwoju.
Chciałbym poznać Wasze sposoby. To prawda że dla niektórych jeden sposób będzie ok, a inny nie, dlatego w tym temacie chciałbym zrobić taki zbiór metod, z których każdy wybrał by te, które najbardziej na niego wpływają.
