Oblicza cierpienia

[konrad]

Jeśli chodzi o baner, pomysł był generalnie taki, by zamieścić hasło, które zastanawia i daje do myślenia. Ponieważ ludzie często pytają się: "Dlaczego ja? Dlaczego mnie spotyka cierpienie i ból?", a na te pytania przynosi odpowiedź spirytyzm.

[Melys]

chyba trudno z takim hasłem wyjasnic dalekim od spirytyzmu ludziom idee ruchu. Ale wymyslili je zapewne mądrzejsi ode mnie.
To hasło twoje, znaczy kardeca to hasło spirytyzmu po co je zmieniac. Jest idealne.

[konrad]

Myślę, że haseł będzie jeszcze sporo Na wszystko znajdzie się miejsce... A co do tego, które wrzuciliśmy na baner - ponieważ baner ma być obok ulicy, hasło musi być na tyle krótkie, by przeczytali je kierowcy.

[vinitor]

Dla ścisłości warto dodać do wcześniejszego postu Konrada, że spirytyzm nie ma monopolu w zakresie wyjaśnień dlaczego cierpimy. Wszystko, co o tym się dowiedzieliśmy i przeczytaliśmy zalicza się do prób przybliżających sens i przyczyny tej odwiecznej choroby. Dociekania mędrców, filozofów, przeróżnych religii i ich odłamów nie podały nic, co można by ująć w konkretny wzór na podobieństwo matematycznego czy chemicznego. Cierpienia są zindywidualizowane i należą wyłącznie do każdego z nas. Właściwie to nikt nikomu ich nie odbierze i do końca nie pozna. Skarb, którego nie trzeba trzymać w bankowych sejfach.
Wykrzywianie się z bólu uzewnętrznia doznania fizyczne lecz te nie przenoszą się na druga osobę, która nie jest w stanie ich współdziedziczyć. Żeby zrozumieć cierpiącego choć odrobinę, trzeba przeżyć podobne sytuacje i dramaty. Ludzie zbyt często stwarzają pozory, że rozumieją cierpiącego, jego zmartwienia, odczucia, nastroje ale w rzeczy samej nie mają pojęcia jak to smakuje. Niektórym takie wsparcie pomaga, innym – nie. Jeśli ktoś nigdy nie chorował, nie chodził do lekarza, nie przeżywał psychicznych i fizycznych męczarni, zawsze będzie daleki od zrozumienia, co to ból i cierpienie.
Jako istoty niedoskonałe, myśleniem o przyczynach nie polepszymy swojej doli, ale biorąc pod uwagę oddziaływanie psychiki na samopoczucie, można w niektórych przypadkach złagodzić ów stan, zobaczyć w innym świetle własne przeżycia i potraktować wreszcie jako zło konieczne z czym trzeba lub da się żyć.
Ja, niestety, nie mam rozeznania w sferze poznania pochodzenia wielu powodów do cierpień, a tym bardziej nie mam recepty na ich likwidację. Najlepiej by było nie mieć takich utrapień ale – niestety – są one częścią
ziemskiej egzystencji prawie albo raczej każdego mieszkańca. Dla mocno wierzących w nowatorskie idee, spirytyzm może być niezastąpioną pigułką uzdrawiającą , odkrywczą szansą na lepszą przyszłość.

[Melys]

bo na cierpienie nikt nie ma recepty. Ona po prostu jest.

[sigma]

Jest, to prawda. Ale właśnie ponieważ jest to można i należy coś z nim zrobić. Nie mam na myśli pozbycia się go bo to chyba niemożliwe ale raczej wyciągnięcie wniosków z myślą o przyszłości.

[vinitor]

W sensie "nikt" oznacza w zasadzie samego człowieka. Ma jednak środki i możliwości w postaci wyboru drogi, która u celu podróży może zmienić ten stan rzeczy. Od zarania historii czynione są starania wytyczenia niezawodnego traktu, dostarcza się niezliczone ilości wskazówek, rad, zasad i norm mających uszczęśliwić poprzez kasację wszelakich dolegliwości trapiących ludzkość.
Pytanie warte więcej niż przysłowiowy grosz: Który pomysł, idea, propozycja, koncepcja ma największe szanse dokonać przełomu i skutecznie wyjść zwycięsko w starciu z opornym cierpieniem? Czy można z całym przekonaniem dać jednoznaczną odpowiedź? W moim zwyczaju, jak zwykle, rodzą się wątpliwości, bowiem ludzka wiedza nie dosięga pułapu tajemnicy do entej potęgi. Ostateczny wybór ma coś z hazardu - trafiający z beztroskim uśmiechem wkroczy do krainy wiecznej szczęśliwości. Ja, na przekór, wolałbym żyć na ziemi, na upajającym łonie Natury!
Mamy sprawdzone powiedzenie: Wszędzie dobrze, gdzie nas niema.

[sigma]

Ja myślę że wiele dróg przybliża do celu . A wybór między koncepcją jednorazowości i wielorazowości wcielenia to rzeczywiście hazard. Ale raczej nie w znaczeniu: wygrałeś / przegrałeś. Religie mają coś wspólnego, odniesienie do wcielenia, jakkolwiek pojmowanego. A moim zdaniem sama akceptacja tego że jesteśmy wcieleniem to krok w stronę pozadoczesności eschatologicznie skuteczny.

[sigma]

A może to tylko niektórzy mają rację ? Ku rozwadze wklejam link do Czterech Jeźdźców Apokalipsy Albrechta Duerera.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... Riders.jpg



Chyba nie... Twórczość Albrechta Duerera, tak jak twórczość każdego, oddaje w znacznej mierze stan jego psychiki. Kiedy żył, co człowiek wtedy wiedział... Ale zauważyłem że zabobony są ponadczasowe . Dzisiaj przecież niezbyt chyba trudno byłoby znaleźć kogoś kto wyemanowałby swoją psychikę w podobny sposób .

http://pl.wikipedia.org/wiki/Albrecht_D%C3%BCrer

A jeżeli ktoś nie bardzo wierzy a koniecznie chce się bać... To też sobie kogoś znajdzie .

Ciekawe że w religiach straszą jak mogą. Przeczytałem gdzieś o smętnych wizjach następnego wcielenia jakie roztaczają przed ludźmi niektórzy lamowie buddyjscy .

[vinitor]

Drogowskaz wieloramienny kryje w sobie skłonności do walki wewnętrznej, który cel najlepiej spełni moje oczekiwania, nie ryzykując tego najtrudniejszego, mogącego skończyć się niepowodzeniem. W trudnych momentach dobrze jest mieć przewodnika, przyjacielską dłoń a może i słowa pociechy czy też obecność w pobliżu silnej osobowości. Samotna wędrówka jest wyczerpująca i wymaga twardego charakteru. Obrany kierunek może wprowadzić na wąską i niebezpieczną ścieżką, gdzie potrzebna jest czujność i koncentracja. Trzeba zdawać sobie sprawę, i jest to jakby kwintesencją podjętej wędrówki, że ten uciążliwy marsz kiedyś się skończy i wówczas nadejdzie odpowiednia pora na zasłużony wypoczynek. Piszę `wypoczynek` a nie próżna bezczynność.Tymczasem pozostaje wnikliwy przegląd dróg, jeśli jest ich kilka, i zbadanie swoich możliwości. Jedna uwaga: Myślę, że bez względu na ilość widzianych tras, mają one wspólny punkt wyjściowy i takiż sam końcowy. Życzę powodzenia nie tylko z myślą o Nowym Roku 2010.