Rozwój osobisty...

[konrad]

O ile pamiętam z zajęć, które miałem na studiach, istnieje kilka sposobów wychowywania dziecka i właściwie tylko jeden jest naprawdę skuteczny: wyznaczanie granic dziecku i konsekwentne stosowanie się do tego, ale oczywiście przy jednoczesnym okazywaniu dziecku miłości i zainteresowania. Dziecko, które nie ma granic, czuje się źle, bo w tym wieku po prostu ich potrzebuje - tzw. bezstresowe wychowanie jest więc dla dziecka o dziwo stresujące. Również nie można być zbyt autorytarnym.

Popieram też wszystkich, którzy są zdania, że dzieci bić nie wolno. Ja sam moich dzieci nigdy nie uderzyłem (nawet klapsa nie dałem) i tego nie zrobię. Przemoc jest zawsze oznaką słabości i bezradności. Wolę moje dzieci przytulać niż je bić

[tadyszka]

Nawet często dziecko przekracza specjalnie stworzone przez nas granice, byśmy je cofnęli z powrotem.

[barsaf]

Jestem przeciwniczką bicia dzieci. Nie tylko gdy widać krew i siniaki.
Sama byłam wychowywana biciem i wiem jakie spustoszenia ono poczyniło w mojej osobowości.
Skutki czuję do dnia dzisiejszego.
Wychowałam 2 dzieci.
Młodsza nie dostał nawet najmniejszego klapsa. Ze starszą jeszcze nie umiałam tak postępować. Ale ciągle uczyłam się jak to robić, by być dla nich autorytetem bez bicia i wyzwisk. Nie oznacza to że mogły robić co chcą.
Dzieci wiedziały co im wolno, a co nie. Miły swoje granice. Dzisiaj wyrosły na odpowiedzialnych ludzi i nie miałam problemu. Byłam też często z nimi, dużo rozmawiałam, interesowałam się ich dziecięcymi problemami.
System karania nie przynosi rezultatów, nawet w systemie prawnym. Sprawcy przemocy w rodzinie mogą iść na terapie. Zamykanie ich w więzieniu nie zmieni sposobu reagowania w stresującej ich sytuacji.
Używanie przemocy w rodzinie to nieumiejętność reagowania.
Nie są to "źli" ludzie, ale tacy którzy nie potrafią inaczej. Nie mieli odpowiedniego wzorca.
Wiedza o przyczynach pozwala mi zmienić swój stosunek do danej osoby, zrozumieć i wybaczyć. Nie oznacza to akceptacji, ani zgody na takie zachowanie.