życie pustelnicze - klasztor kamedułów

[Nikita]

Moim zdaniem oni nie marnuja inkarnacji bo modlitwa i dyscyplina moze im pomoc odkupic winy z poprzednich wcielen....pomyslmy: co jest lepsze : zycie w swiecie ale bez zadnej dyscypliny, bez pracy na rzecz innych, zycie prozniacze i egoistyczne czy wlasnie takie zycie w klasztorze? Ci ludzie nikomu nic nie czynia zlego...a swoimi modlitwami wstawiaja sie za innych, takze za zmarlych....zyja sobie skromnie , ucza sie przez to pokory i poprzestania na malym, jedza niewiele tyle aby odzywic cialo...Oj nie wiem czy my bysmy dali rade...kazdy z nas lubi dobrze zjesc, zabawic sie itd...a oni prowadza bardzo pustelnicze zycie...Nie uwazam, ze marnuja czas bo oni pracuja nad soba , nad swoim charakterem, daja tez przyklad innym....sa samowystarczalni....pracuja aby utrzymac klasztor w czystosci...Jedyne co...to ja uwazam, ze tego typu klasztory sa zbyt ponure...bo nie sadze aby Bog nie chcial aby ludzie byli weseli, radosni...Smiech nie powinien byc zakazany...ale milczenie jest dobre bo ludzie zbyt sie rozpraszaja gdy za duzo gadaja...

[Voldo]

pomyslmy: co jest lepsze : zycie w swiecie ale bez zadnej dyscypliny, bez pracy na rzecz innych, zycie prozniacze i egoistyczne czy wlasnie takie zycie w klasztorze?

Czy działanie na rzecz dobra innych ludzi i pomoc potrzebującym w ten czy inny sposób?

[kakofonia myśli]

Tak się zastanawiam, bo to chyba bardziej złożona kwestia niż nam się wydaje. Może nie otwierają się na społeczeństwo, ale w swoim hermetycznym świecie mają przypisane role, które też są ściśle określone, i od których zależy funkcjonowanie klasztoru, a co za tym idzie obecnych tam braci. Poza tym wybór takiego życia, to też duża odwaga. Wyrzeczenie się wszelkich dóbr doczesnych chyba zasługuje na pochwałę. Każdy wybiera taką drogę, jaka najbardziej mu odpowiada, a oni wybrali ekstremalną podróż w stronę Boga. Dodatkowo, z tego, co zdążyłam się zorientować modlą się w intencji ludzkości, a nie w swojej własnej. Przecież spirytyści również uznają modlitwę za najskuteczniejszą formę pomocy zagubionym duszom. No i nie jest do końca tak, że nie mają z nikim kontaktu: prowadzą rekolekcje (wprawdzie tylko dla mężczyzn, ale może po prostu mężczyźni są bardziej potrzebujący ), oddają się pracy twórczej, można znaleźć pisane przez nich książki, w których zawiera się wiele cennych myśli i spostrzeżeń, robią tłumaczenia (patrz. Piotr Rostworowski). A że wybrali rozwój duchowo-intelektualny w zamknięciu, cóż, może dzięki temu są w stanie bardziej skupić się na tym, co najważniejsze

[Nikita]

Pomaganie ludziom jest napewno dobre...ale czasami trzeba pomoc sobie aby moc pomagac innym...