Forum Spirytystyczne

Chciałem się was spytać o radę: jak najlepiej jest się bardziej uwolnić od oceniania innych ludzi ?

To jest dobre pytanie...tez nad tym pracuje. Ja tlumacze sobie, ze sama nie jestem idealna wiec dlaczego mialabym oczekiwac , ze inni beda?

po pierwsze - starać się zrozumieć 2-giego człowieka , to że ludzie zachowują się tak a nie inaczej z czegoś zawsze wynika

no i współczuć (zamiast oceniać) tym którzy błądzą , zazwyczaj błądzą bo w danej chwili nie potrafią inaczej

Jeśli już musimy coś oceniać, to najlepiej działania, a dopiero potem osoby, które te działania podejmują. Oczywiście wielu nie dostrzega tej subtelnej różnicy, więc warto w tym ocenianiu być merytorycznym i podkreślać, że nie odnosimy się do osób, ale do działań.

Samo ocenianie może być nie tylko negatywne, ale i pozytywne (chyba że miałeś na myśli nie ocenianie, a krytykowanie) - zarówno personalna krytyka, jak i przesadne pochlebianie komuś nie są zbyt pozytywnie odbierane przez ludzi.

Myślę że gdy ktoś nas ocenia nie powinniśmy tego źle odbierać . Nikt nie jest obiektywny w stosunku do siebie . Kiedy ktoś nas oceni jest obiektywny , a my wówczas możemy dostrzec coś czego nie widzieliśmy wcześniej . Najważniejszą rzeczą jest w jaki sposób przyjmiemy taką ocenę .Mam oczywiście na myśli ocenę ludzi nam przychylnych.

Hansel pisze:Chciałem się was spytać o radę: jak najlepiej jest się bardziej uwolnić od oceniania innych ludzi ?

Kiedy zauwazysz w sobie ,ze ocenianie odraza cie ,wspolczujesz zamiast oceniac ,znaczyc to bedzie ze zrozumiales czym jest milosc do braci i siostr.To bedzie Twoim uwolnieniem.

Hansel pisze:Chciałem się was spytać o radę: jak najlepiej jest się bardziej uwolnić od oceniania innych ludzi ?

Poznaj samą siebie, poznaj swoją jasną jak i ciemną stronę, swoje wady i zalety i je zaakceptuj.
To jest pierwszy krok, który pozwoli ci korygować charakter.

Ludzie osądzają innych i krytykują tylko dlatego, że głęboko w duszy mają te same cechy, nie akceptują w sobie tych cech i są u siebie na nie ślepi. Jednak one są i z tego powodu krytykują je w innych ludziach, zamiast zaakceptować je i zmienić swoje zachowanie.

Taka wskazówka, jeśli na kogoś się zdenerwujesz, znaczy to że ty również posiadasz tą cechę która u tej osoby wyprowadziła cię z równowagi, tylko nie chcesz jej dostrzec w samej sobie.

000Lukas000 pisze:Taka wskazówka, jeśli na kogoś się zdenerwujesz, znaczy to że ty również posiadasz tą cechę która u tej osoby wyprowadziła cię z równowagi, tylko nie chcesz jej dostrzec w samej sobie.

Hmm..pozwolę się nie zgodzić np:
- nie cierpię niepunktualności - siebie uważam za osobę bardzo punktualną,dla mnie punktualność to niemalże "sprawa honoru",to wyraz szacunku dla drugiej osoby.Potrafię zrozumieć pojedyncze spóźnienia,przypadki losowe,ale jeśli ktoś notorycznie się spóźnia,odbieram to wówczas jako lekceważenie,brak szacunku.

W sumie to miałem już prawie zakończyć tego posta ,ale naszła mnie taka refleksja,że może nie o niepunkualność - która tak mnie razi - tu chodzi tylko o jej sedno czyli brak szacunku do bliźniego,tak jak to opisałem.A właśnie tego zdecydowanie mi brakuje.Więc 000Lukas000 ,muszę jednak się zgodzić

Z tym ocenianiem innych to ciężka sprawa...a najciężej to z nieznajomymi,w pierwszym odruchu ciągle przyklejam ludziom jakieś "gęby"
Z ludźmi z którymi stykam się codziennie jest ciut inaczej.Gdy coś mi się u nich nie podoba,przypominam sobie jakąś uprzejmość którą mi wyświadczyli a także moje zachowanie wobec nich - tak często dalekie od ideału.
Chyba tylko przez ciągłe piłowanie własnego ego można uwolnić się od oceniania innych,ale to żmudna robota.
Powodzenia nam wszystkim życzę

Sposób jest bardzo prosty. Należy wyzbyć się pychy i stawiania siebie ponad innych.

A tak na marginesie, spóźniają się tylko te osoby, które ciagle gdzieś się śpieszą

Riko pisze:

000Lukas000 pisze:Taka wskazówka, jeśli na kogoś się zdenerwujesz, znaczy to że ty również posiadasz tą cechę która u tej osoby wyprowadziła cię z równowagi, tylko nie chcesz jej dostrzec w samej sobie.

Hmm..pozwolę się nie zgodzić np:
- nie cierpię niepunktualności - siebie uważam za osobę bardzo punktualną,dla mnie punktualność to niemalże "sprawa honoru",to wyraz szacunku dla drugiej osoby.Potrafię zrozumieć pojedyncze spóźnienia,przypadki losowe,ale jeśli ktoś notorycznie się spóźnia,odbieram to wówczas jako lekceważenie,brak szacunku.

W sumie to miałem już prawie zakończyć tego posta ,ale naszła mnie taka refleksja,że może nie o niepunkualność - która tak mnie razi - tu chodzi tylko o jej sedno czyli brak szacunku do bliźniego,tak jak to opisałem.A właśnie tego zdecydowanie mi brakuje.Więc 000Lukas000 ,muszę jednak się zgodzić

I właśnie tak to działa

Kolejnym krokiem jest, zaakceptowanie tego że się takim jest, i zrozumienie że jesteś taki jak ci którzy wyprowadzają cię z równowagi.
Staraj się to zmienić ale nie wyrzucaj tego sobie, ponieważ każdy z nas ma takie problemy i nikt z nas nie jest od nich wolny.
A nasze zwycięstwo przeważnie składa się z 1000 przegranych bitew
Zacznij teraz też dostrzegać siebie w innych

PS:

To co w sobie wykryłeś, jest niechcianym programem w podświadomości i siedzi w twoim ciele energetycznym gdzie kieruje często twoim życiem, i każdy z nas ma pełno tych programów. Oczywiście jak każde zaniżenie drgań w naszym ciele energetycznym, może doprowadzić do chorób.
W środowiskach bioenergetycznych nazywają to "elementarne duszki" o ile dobrze pamiętam.

I dobrze to o tobie świadczy, że to zauważyłeś, bo to znak, że twoje Ego się cofa, gdyby ono tobą w przewadze kierowało, uznał byś że nie masz takiej wady, nie wykrył byś tego. Bo ego jest "doskonałe" a Ja po prostu "Jest, jakie jest".