I znalazłem....gościa któremu ta wredna baba (czyli ja w 17 wieku 
wmówiła ojcostwo.Następnej nocy mówię sobie, że tym razem chcę zobaczyć życie na stepie i czy tam żyłem? a jeśli tak to kim byłem i co tam robiłem? i mi się śni jurta mongolska a tam gość któremu kobieta chyba żona przygotowuje rumaka i broń bo szykuje się bitwa i właśnie ogłoszono iż dowództwo w końcu zadecydowało o celu. Widzę jak w pośpiechu faceci krępej budowy pakują się i żegnają ze swymi rodzinami przy jednoczesnym odczuciu iż z tej eskapady już nie powrócę (czuję niemalże namacalny ból, że facet z którym odczuwam więź i którego myśli znam w tej chwili nie wie tego co w tym momencie już ja wiem. I tak dalej Arabia i piaski pustyni, Stany Zjednoczone i pogoń za zyskiem...
i ubranie - jakaś szata przypominająca sukienkę ale facet - 14/15 latek o czarnych włosach wystających z pod tej "czapki" i ciemnych oczach oraz skórze śniadej (ale bardziej białej niż ciemnej) jako osoba sprzedająca coś - naczynia garncarskie...olbrzymi niczym współczesne lotnisko targ/bazar w obrębie jakiś wysuszonych przez słońce murów. Wielbłądy, konie, tysiące straganów i setki tysięcy ludzi oraz zapał tego gościa i inicjatywa...godna naśladownictwa (zarabiał grosze ale się cieszył)! Zielonego pojęcia nie mam czy ów młody człowiek był wytwórcą tych naczyń czy parobkiem, niewolnikiem, synem...ale się cieszył że płyną pieniądze (za nadto się rozglądałem osobiście po tym wielkim placu za ludźmi i asortymentem sprzedawanym) bym był w stanie ustalić owy szczegół!
i ustaliłem (a konkretnie zobaczyłem) człowieka który spod zgliszcz spalonego i wyrżniętego w pień miasta Bizantyjskiej dominacji wyciągnął swą zatratowaną rumakiem żonę i swe dziecko które umarło z głodu...bo najechałem swym opancerzonym rumakiem na jego matkę kilka dni wcześniej jako najeźdźca któremu dowódca powiedział, że miasto ma być zrównane z ziemią a ludzie...(domyślcie się sami co ludzie...). A stałem tam po raz pierwszy nie jako "bohater snu" a jako duch który jest poza ciałem - stałem i widziałem jak płacze inny mężczyzna i...czułem żal...czułem niemoc! Taką niemoc i taki żal, że sam zacząłem płakać... - on w ten czas podniósł swe ramiona do nieba i w tym płaczu zaczął się żalić na najeźdźców i ich przeklinać (a ja czułem niemalże swoją zgodę na to przekleństwo i też tam jako duch się przyłączyłem do tego jego żalu i podpisałem tam na siebie wyrok...(..i było to dobre - jedyne dobro które przyjąłem w siebie)!
) gdy przejąłem po niej schedę jako mierny 
