Anamneza Platońska rozumiana przez Spirytystów

[1Prawda1]

Gdyby komuś ze spirytystów przydarzyło się to co mi, czyli przypomnienie nieśmiertelności duszy i gwałtowne ''wyrwanie'' do kontemplacji rzeczy boskich, wielki pociąg do miłości do drugiego człowieka, wiedza o piękniejszym świecie.. Jak spirytyzm by to interpretował?

[Achill]

Gdyby komuś ze spirytystów

To warunek konieczny?
zbędny- bo gdyby Zdarzyło się to nie spirytystom też byśmy pewnei interpretowali to tak samo.
Ja się z czymś takim nie spotkałem. Ze wspomnieniami z poprzedniego życia owszem... ale z czyms takim jak piszesz to nie.
Zatem należąloby najpierw stwierdzić czy nie miałeś omamów, jeśli nie to czy nie jest wynik zaburzen natury psychicznej. Jeśli i to wykluczymy - to wtedy dochodzimy do wniosku
że "coś jest na rzeczy".
Należaloby wtedy rozbić na dwa cżłony to o czym piszesz
0 przypomnienie niesmiertelosci duszy (nie za bardzo rozumiem na czym by miało to poelgać) ale może to mieć swoje uzasadnienie, wkoncu i wspomnienia z poprzednich wcieleń sa dopuszczalne
gwałtowen wyrwanie do kontemplacji rzeczy boskich. i tu jest już niewielki zgrzyt. Bo o ile sama kontemplacja w świetel spirytyzmu nie jest niczym złym, o tyle spirytyzm nawoluje do rozwoju moralnego i intelektualnego już tu na ziemskim padole. Czyli w pewnym sensie nie ogranicza się do kontemplacji a również do stosowania zasad ze świata duchowego.

[1Prawda1]

Co do omamów czy zaburzeń to nie za bardzo, gdyż ja przez jakiś czas regularnie oddawałem się wyższej moralności i przez to właśnie to ujrzałem bo byłem tym natchniony, a ludzie mi o tej moralności sami mówili. To wszystko, ta nieśmiertelność i reszta, ta całość miała miejsce przez jakiś czas za jednym razem, bez przerw. Więc to wszystko w tym okresie było ze sobą połączone najwyraźniej.

[Pablo diaz]

To zależy kiedy wrócileś pamięcią do tego, że dusza jest nieśmiertelna.
Jeśli po przeczytaniu Platona, to przyczyną moze być fascynacja ,ktora po pewnym czasie przeradza się w autoopętanie.
Osoby zafascynowane'nie potrafią żyć przyziemskim życiem są zawieszone,jest to bardzo poważny problem, ponieważ duch przez taką postawę zamyka się w sobie ,nie doświadcza prób ziemskich , a żyje swoim wewnetrznym wywyimaginowanym światem.
Długotrwałe egzystowanie w takim środowisku psychicznym powoduje, że bardzo ciężko jest trafić do takich osób i wyrwać je w rzeczywistość.
Ten problem dosisięga coraz to więcej osób, np. osoób tkwiacych w wirtualnych grach , spedzających mnóstwo czasie w internecie czy nawet osób interesujących się spirytyzmem, duchowoscia,którzy uciekają przed problemami dnia codziennego.Nie zapominajmy, że jesteśmy duchami nisko rozwinietymi, którzy za zadanie mają doswiadczac życia fizycznego ze wszystkimi trudnościami jakie nam niesie.
Ucząc się miłosci do naszych wrogów do tych , co źle nam życzą, do tych ktorzy nie odwzajemniają się milością ,nauczymy się miłości do drugiego człowieka, milości o której wspomnialeś.

[1Prawda1]

Przed przeczytaniem Platona. To się działo samo.

[1Prawda1]

Więc Pablo? Powinieneś teraz odpisać bo wyszalałeś się swoją teorią a nawet nie poznałeś mojej odpowiedzi. Zatem ciekaw jestem jaki teraz znajdziesz argument. Może po prostu nie potrafisz tego przyjąć, że mi się coś takiego przydarzyło? Platon pisze, że dusza filozofa koniecznie pamięta.

[Pablo diaz]

Odpiszę, daj mi czas proszę niestety nie będzie mnie dwa dni.Co do teorii to jest to czysta psychologia duchowa po którą każdy może sięgnąć

[1Prawda1]

Jakiej teorii? bo nie wiem o co Ci chodzi. Uważasz, że każdy może tego doznać bez bycia na odpowiednim stopniu moralności? Według Platona jest to niemożliwe.

[Achill]

A według Ciebie?
z ciekawości masz ostatnio takie stany, czy tylko raz tak miałęś (wybacz nie czytałem wszystkich Twoich postów z początku bo miałem wówczas przerwę w obecności na forum a wszystkich mi się najzwyczajniej nie chciało nadrabiać )

[1Prawda1]

No według mnie tu chodzi o pamięć, którą odzyskuje się poprzez naukę. A jaka to nauka to Platon pisał, z tego co pamiętam to długotrwała i ciężka. Achill ja od czasów, gdy byłem małym chłopcem mam wspomnienia o świecie idei, później oddałem się Bogu bardzo intensywnie, a później miałem okres tej największej filozofii; doznań duchowych, nieśmiertelności, świata idei, przypomnienia.