Forum Spirytystyczne

Natrafiłem właśnie na ciekawe zdanie, którym chciałbym się z Wami podzielić:

Droga do spirytyzmu prowadzi albo przez ból, albo przez miłość.

Chyba jest w nim sporo prawdy... Albo prowadzi nas do wiedzy spirytystycznej tęsknota i ból po stracie bliskich, albo miłość, chociażby miłość do zdobywania wiedzy

W moim przypadku było to raczej to drugie, ale muszę przyznać, że wiedza spirytystyczna bardzo mi pomogła w trudnych chwilach.

Ludzie żyją w charakterystycznym uśpieniu.Są tak zanurzeni w materii, fizyczności że najczęściej nie widzą nic poza tym. Taki "Chocholi taniec".Pędzą do mety wcale jej nie widząc.
Oczywiscie nie wszyscy, ale większość:)
Jakieś traumatyczne przeżycie ( ciężka choroba,kalectwo, utrata kogos bardzo bliskiego) przerywa ten bieg, każe zatrzymać się , gdyż zawala sie cała konstrukcja którą budowaliśmy całe życie. Trzeba zbudować nowe podwaliny , aby dalej żyć- żyć z sensem, odszukać właśnie sensu naszej dalszej egzystencji, bo wszystko na czym do tej pory się opieralismy okazało się nie ważne , nic nie znaczące, bezsensowne. I wtedy szukamy odpowiedzi na ważne dla nas pytania. Zaczynamy żyć również duchem , nie tylko ciałem.
Myślę że częściej trafiamy do spirytyzmu poprzez ból, bo on nas budzi.

Cieszę się, że to nie ból zwrócił moją uwagę na Spirytyzm...

Moją uwagę zwróciła ciekawość w najczystszej formie

Ja także nie mogę się z tym zgodzić, interesowałem się tym naturalnie od zawsze, z czystej ciekawości

Śmierć naszego ciała to sprawa oczywista i jedna z pewnych więc nie rozumiem ludzi, których nie ciekawi co po niej. Dla mnie to naturalna kolej rzeczy ale czy nie wpatruje się za daleko w przyszłość ?

A ja rozumuję to w inny sposób.. powiedzmy, że jest osoba niepełnosprawna.. miłość do niej, miłość bliźniego i zrozumienie go przez tę miłość może prowadzić do zrozumienia jego sytuacji, jeśli nie jesteśmy w stanie to będąc niepełnosprawnym przez ból osiągamy to.
Nie jest powiedziane, że wszystkiego musimy doświadczyć na sobie, po to mamy rozum i empatię by 'poczuć' coś i zrozumieć nie koniecznie gdy to nas dotyczy.

W pełni się zgadzam. Myślę, że ból i cierpienie są ostatecznością. Nie wykluczam, że istnieją Duchy, które praktycznie nie cierpiały... Choć z drugiej strony ciężko pomyśleć, żeby uczucia empatii obudziły się w kimś, kto nie wie, czym jest cierpienie i nie poczuł go na własnej skórze.

Mnie do spirytyzmu przyciągają obydwa wskazane w cytacie powody, zarówno doświadczenie bólu jak i ciekawość.

Jak pisał śp. Leszek Kołakowski "Na tym świecie wszyscy jesteśmy przegrani".
Tzn. wszyscy prędzej czy później umrzemy, a pamięć po nas przeminie, nawet jeśli byliśmy sławni. Z perspektywy kosmiczno-czasowej Ziemia jest nic nie znaczącym miejscem w peryferyjnej częsci gigantycznego wszechświata (i istnieje trzykrotnie krócej niż znany nam kosmos).
Wg. niektórych ezoteryków na Ziemi istniały przed znaną nam cywilizacją inne - Atlantyda, Lemuria itp. Jeśli tak, cóż z nich zostało? Nie znamy ani jednego nazwiska z tych istot które mogły wówczas żyć. Tylko perspektywa spirytystyczna jest w stanie do smutnego obrazu przemijającego świata wnieść nieco optymizmu i więcej sensu.