ezoteryka

[cthulhu87]

Toż to zimny odczyt!

[atalia]

Cóz,nie wypaliło....

[Nikita]

he he

[konrad]

Jeśli chodzi o moje porównanie spirytyzmu z ezoteryką, myślę, że warto zacząć od małego pytania. Skąd zdobywamy naszą wiedzę? Moim zdaniem drogi są dwie: 1) korzystamy z własnego doświadczenia; 2) korzystamy z doświadczenia innych i akceptujemy te doświadczenia, za którymi stoi autorytet. Np. twierdzimy, że Ziemia ma kształt kulisty. Astronauci, którzy widzieli Ziemię z kosmosu, wiedzą to, bo sami ten fakt dostrzegli. Korzystają z własnego doświadczenia. Ja niestety nigdy nie widziałem Ziemi z kosmosu, ale ufam naukowcom, którzy zebrali tyle dowodów na ten temat, że inaczej być nie może

Porównując więc spirytyzm i ezoterykę, myślę, że pokrywa się w obu dziedzinach naprawdę wiele spraw, ale różnica jest właśnie, jeśli chodzi o te dwa źródła wiedzy.

Jeśli chodzi o doświadczenie innych i autorytety, mam wrażenie, że ezoterycy akceptują często zbyt łatwo wypowiedzi rozmaitych mistrzów i guru, tylko dlatego, że uznają je za ciekawe albo piękne. Nie zwracają większej uwagi na to, czy te wypowiedzi są wiarygodne, weryfikowalne, a co za tym idzie - zgodne z prawdą. Spirytyzm prezentuje tutaj bardziej podejście naukowe tzn. spirytyści akceptują tylko to, co jest weryfikowalne, powtarzalne itp. Nie wszyscy spirytyści oczywiście, ale ci, którzy tego nie robią, oddalają się od myśli Allana Kardeca.

Co do własnego doświadczenia, myślę, że w ezoteryce z jednej strony to ważny punkt - ludzie wierzą np. we wróżby, bo jakaś im się kiedyś sprawdziła. Brak jednak tutaj chęci weryfikowania własnych doświadczeń, czasami zbyt dużo łatwowierności. Z drugiej strony często ezoterycy wchodzą w świat zbyt wielkiej iluzji, odrzucając własne doświadczenie... Robi się taki misz-masz. Spirytyzm idzie tu ramię w ramię z nauką i rozsądkiem. Spirytyści uznają za prawdziwe to, co jest jakoś weryfikowalne, spójne z tym, czego doświadczają inni. Np. jeśli dziś wieczorem zobaczę jakąś sylwetkę w pokoju, to jako spirytysta nie uznam od razu, że chodzi o ducha, ale przyjmę, że to jest jakaś halucynacja, wynik przemęczenia itp. Gdy jednak tego typu wizje zaczną się powtarzać, zachęci mnie to do pójścia dalej w badaniu tego, co się dzieje.

Nie twierdzę, że ezoteryka jest całkowicie w błędzie. Myślę, że wręcz przeciwnie. Ezoterycy są świadomi wielu prawd, które nam spirytystom są jeszcze obce. Ale z drugiej strony przyjmują wiele rzeczy, które prawdami nie są. Przekonałem się jednak, że zazwyczaj są to wspaniali, wrażliwi i świadomi ludzie, a to chyba najważniejsze. Tu często prześcigają sceptycznych i niekiedy wyrachowanych spirytystów.

[atalia]

Sceptycznych moze tak(nie uwazam tego za wadę,wręcz przeciwnie)ale wyrachowanych???
Widocznie jestem niezbyt wrazliwym człowiekiem,bowiem do spirytyzmu przyciagnęła mnie własnie weryfikowalnosć doświadczeń, a wszelka werbalna egzaltacja,grająca na emocjach,częstokroć zastepująca rzetelną wiedzę,jest mi najzupełniej obca.
Czymś niezwyklym dla mnie jest stworzona przez spirytyzm perspektywa połączenia racjonalizmu z duchowością-chyba zostanę tu juz na dobre...

[000Lukas000]

A ja tam jestem wyrachowany, i jakoś zawsze uważałem że lepszy jest rozum niż uczucie, uczucie bardzo łatwo omamić, a rozum zawsze jest ostry jak brzytwa i nie da się go tak łatwo nagiąć.

„korzystamy z własnego doświadczenia; 2) korzystamy z doświadczenia innych i akceptujemy te doświadczenia, za którymi stoi autorytet. Np. twierdzimy, że Ziemia ma kształt kulisty. Astronauci, którzy widzieli Ziemię z kosmosu, wiedzą to, bo sami ten fakt dostrzegli. Korzystają z własnego doświadczenia. Ja niestety nigdy nie widziałem Ziemi z kosmosu, ale ufam naukowcom, którzy zebrali tyle dowodów na ten temat, że inaczej być nie może”

Konradzie widze że doszliśmy do tych samych wniosków, a przynajmiej podobnych.
Że jedynie astronomowie albo astronauci WIEDZĄ że ziemia jest okrągła, a my wszyscy ufamy czyli tylko i wyłącznie wierzymy.
Dlatego też mówię że wszystko w świecie, nawet naukowy postep opiera się na wiarze i nie warto z niej nigdy drwić.

[atalia]

Lukasie, w momencie ,gdy wiara zamienia sie w pewnosć,nie mówimy juz na przykład "wierze,że ziemia jest okrągła",tylko "wiem,że ziemia jest okrągła".
Czy nadejdzie kiedys czas,gdy z podobną dozą pewnosci będziemy mówić "wiem,że śmierć nie istnieje"?

[000Lukas000]

Bądźmy szczerzy Atalio, wiara zamienia się w wiedzę dopiero wtedy gdy widzisz rzecz naocznie, masz dowody, a my szaraczki nie widzimy rzeczy naocznie tylko czytamy je w książkach i wierzymy że informację tam zawarte są prawdziwe, ale jest to dalej wiara.
Ponieważ wiedza to UZASADNIONE przekonanie, a to zyskuje się tylko przez naoczne ujrzenie dowodu potwierdzającego przekonanie.

A wiara też może dawać pewność a jednak pozostawać wiarą, czy twierdzisz że katolik który jest pewien tez swojego kościoła zyskał wiedzę ponieważ ma nieugiętą pewność.

Ja oczywiście też wierzę że ziemia jest okrągła , ale powiedz mi dlaczego uważasz że u ciebie jest to uzasadnione dowodem, byłaś w kosmosie a może robiłaś skomplikowane obliczenia jak Kopernik? Jeżeli nie jest to dalej wiara ponieważ tylko wierzysz w to co czytasz w wszystkich książkach na ten temat.

[atalia]

Lukasie,mowisz o dwóch rodzajach dowodów-a priori i a posteriori...Ja mówie o chwili,w której istnienie życie po życiu stanie się w swej udokumentowanej empirycznie waznosci równe stwierdzenie,ze ziemie jest okrągła-w swietle istniejących dowodów nikt nie ośmiela się temu zaprzeczyc,chociaż ludzie na co dzień raczej nie latająw kosmosie...

[000Lukas000]

Skoro o tym mówisz, ale i tak podstawą tego jest wiara.
Jak obaj wiemy jest już to udokumentowane empirycznie ale nie wszyscy na razie o tym wiedzą a ludzie często zbywają te sprawy śmiechem;)

Ale cóż poczekamy, jest prawo postępu, kiedyś się to zmieni