Czy Wy jakoś pomagacie ludziom w załobie?

[Natasza]

,, Kalino, a kiedyś Ty pomożesz innej osobie...,,

[danut]

Żałoba jest doświadczeniem, z którym bez wyjątku każdy się musi kiedyś zmierzyć. Dobrze jest być przygotowywanym do tego zmierzania się już w bardzo młodym okresie swojego życia, dobrze jest być wychowywanym przez otoczenie na człowieka silnego, samodzielnego, ukształtowanego, potrafiącego poradzić sobie w życiu, który wstaje pomimo wszystko, dźwiga się i niesie swój ciężar bez upadku i oglądania się na inne osoby, rozglądania się - a może sama nie muszę, a może mi ktoś pomoże. Zawsze byłam takim człowiekiem, być może przez wychowanie galicyjskie, być może przez siłę własnego ducha, ale nie potrafię być żebrakiem, dopóki udaje mi się wziąć życie za rogi i pod-dźwignąć się samej. Choć czasem wydaje się, że jest bardzo ciężko - to nie upadaj na łopatki, czas leczy rany, czytanie o tym jak ktoś inny sobie poradził czasami pomaga, dobra lektura także, ale w tym nadmiernym szukaniu pomocy może ukrywać się pewne niebezpieczeństwo - bo są ludzie tylko czyhający na osłabione dusze, na ten moment, by mogli poczuć się kimś i Twoje nieszczęście wykorzystać. Jest znany bardzo dobrze taki model manipulacji i podporządkowanie sobie innej osoby - jestem taki dobry teraz ci pomogę, ale potem do końca życia będziesz spłacał mi ten dług - ja nie pisałabym się na to, jestem na to za bardzo przebiegła i ostrożna do ludzi. Nie patrzmy na świat przez różowe okulary.

[Konrado73]

Większość z Was zna doskonale tragedię jaka mnie i żonę spotkała .I mogę powiedzieć że to że jeszcze żyje w dużej mierze zawdzięczam Wam choć do hura optymizmu jeszcze daleka droga i głupie myśli mnie nie opuszczają to nadal żyje. Nie będę z imienia wszystkich wypisywał ale osoby które dały mi odrobinę nadziei doskonale wiedzą że to onie chodzi .Dziękuję Wam. I nadal proszę o modlitwę .

[danut]

I jeszcze nadmienić powinnam, że nasza zdolność do pomagania innym w potrzebie winna być automatyczna, być odruchem bezwarunkowym w naszych poczynaniach, my nie powinniśmy pytać jak się komuś pomaga, ni czy jesteśmy w ogóle zdolni to czynić, bo powinniśmy to już mieć zapisane w genach, lub wytrenowane naszym wychowaniem. Dobrze jest znaleźć się w takim otoczeniu, któremu te prawa są znane.

[Kalina03]

Żałoba jest doświadczeniem, z którym bez wyjątku każdy się musi kiedyś zmierzyć. Dobrze jest być przygotowywanym do tego zmierzania się już w bardzo młodym okresie swojego życia...

To prawda, każdego, prędzej czy później dotknie strata kogoś bliskiego, lecz tak naprawdę nigdy nie ma na to odpowiedniej pory, nikt nie będzie na to w 100% gotowy by pożegnać ukochaną osobę.

...dobrze jest być wychowywanym przez otoczenie na człowieka silnego, samodzielnego, ukształtowanego, potrafiącego poradzić sobie w życiu, który wstaje pomimo wszystko, dźwiga się i niesie swój ciężar bez upadku i oglądania się na inne osoby...

Nawet największy twardziel kiedyś w końcu upada. Pomoc rodzi pomoc, nie jesteśmy stworzeni by żyć w odosobnieniu, bo z czasem możemy się stać zgorzkniali.

Zawsze byłam takim człowiekiem, być może przez wychowanie galicyjskie, być może przez siłę własnego ducha, ale nie potrafię być żebrakiem, dopóki udaje mi się wziąć życie za rogi i pod-dźwignąć się samej.

Każdy przechodzi przez różnego rodzaju ciężkie doświadczenia, nie ma "lżejszych" czy "cięższych", reakcja na tragedię zawsze będzie się różniła indywidualnie. Starość lub choroba kiedyś nas zmusi do bycia takimi żebrakami.

Jest znany bardzo dobrze taki model manipulacji i podporządkowanie sobie innej osoby - jestem taki dobry teraz ci pomogę, ale potem do końca życia będziesz spłacał mi ten dług - ja nie pisałabym się na to, jestem na to za bardzo przebiegła i ostrożna do ludzi. Nie patrzmy na świat przez różowe okulary.

Każdy ma w jakiś sposób ograniczone zaufanie ale nie można popadać w neurotyzm.

[danut]

Kalina03 - podobne nigdy nie będzie takim samym. A widziałaś w tym zdaniu słowo dopóki?...nie potrafię być żebrakiem, dopóki udaje mi się wziąć życie za rogi i pod-dźwignąć się samej." - bo zastanawia mnie jedno, po co umieściłaś ten swój wykład do mnie wyżej?

[Natasza]

Kalina - brawo !!!!

mówiłam by nikogo nie zwiodła Twoja wcześniejsza sytuacja mądrość i dojrzałość - brawo po raz kolejny

[Kalina03]

Kalina03 - podobne nigdy nie będzie takim samym. A widziałaś w tym zdaniu słowo dopóki?...nie potrafię być żebrakiem, dopóki udaje mi się wziąć życie za rogi i pod-dźwignąć się samej." - bo zastanawia mnie jedno po co ta twoja analiza mojego postu wyżej?

A może niektórzy nie potrafią, nie wszyscy są tak silni w danym momencie. Czasem wiele niepozytywnych rzeczy na raz dzieje się w naszym życiu i ta kumulacja nie pozwala samemu ruszyć z miejsca w tej chwili, później rusza z kopyta.
To jest odpowiedź na kwestie z którymi się nie zgadzam, tyle
Sama byłam w podobnej sytuacji i wiem, że tego typu wywody w niczym nie pomagają a wręcz przeciwnie, mogą pogrążyć.

[danut]

Każde ciężkie doświadczenie wręcz wymusza na nas tę siłę i tym bardziej ona do nas przychodzi, gdy liczymy w pierwszej kolejności na siebie.

[Freya]

Dziękuję Wszystkim za wypowiedzi. Część ujmuje za serce...
No cóż , z góry wiedziałam , ze to nierealne.
Nie będę żebrakiem.

Pozdrawiam Wszystkich cieplutko.