Forum Spirytystyczne

Czy należy rozumieć naukę Jezusa dosłownie, czyli kochać naszych wrogów, którzy często nas krzywdzą albo starają się krzywdzić , tak samo jak kochamy naszych bliskich - rodziców, dzieci , męża , żonę ?
Czy to powinna być to samo uczucie ? hmmm.... wypowiedź duchów zawarta w ewangelii wg spirytyzmu może niektórych zaskoczyć ...
zapraszam do lektury

Miłujcie waszych nieprzyjaciół

Chyba rozmawialiśmy o tym ostatnio Krzychu i doszliśmy do podobnych wniosków. Też uważam, że nienaturalną byłaby miłość do wroga, ale jeśli zastąpimy słowo "miłość" "miłosierdziem" wszystko nabierze innego wymiaru
A najważniejsze byśmy każdego dnia dzielili się odrobiną miłości w z każdym kogo spotykamy na swojej drodze. Ofiarując miłość czynimy gest nie tylko w stronę bliźniego, ale również w stronę samych siebie

kakofonia myśli pisze:A najważniejsze byśmy każdego dnia dzielili się odrobiną miłości w z każdym kogo spotykamy na swojej drodze.

Kobita mi zabroniła

A serio, fajnie że ten fragment wrzuciliście na portal. Krzysiek ma dar wydzielania tego, co w książkach spirytystycznych najbardziej wartościowe.

kakofonia myśli pisze:Chyba rozmawialiśmy o tym ostatnio Krzychu i doszliśmy do podobnych wniosków. Też uważam, że nienaturalną byłaby miłość do wroga, ale jeśli zastąpimy słowo "miłość" "miłosierdziem" wszystko nabierze innego wymiaru
A najważniejsze byśmy każdego dnia dzielili się odrobiną miłości w z każdym kogo spotykamy na swojej drodze. Ofiarując miłość czynimy gest nie tylko w stronę bliźniego, ale również w stronę samych siebie

Tak dokładnie , i ostatnio jak studiowałem Ewangelię, ten fragment wpadł mi w oko i od razu pomyślałem o tej rozmowie z Tobą , że to jest ważny temat . Ewangelia jest szczera aż do bólu i bardzo konkretna - trzeba przyznać

Kiedys dawno temu w Polsce okradziono nas...i pamietam rozmawialam z moim przyjacielem na ten temat, ze wlasciwie powinnismy kochac tych zlodzieji....ale wtedy trudno mi bylo ich kochac,....dzis moze jestem bardziej wyrozumiala i na pewno nie chce sie mscic....

Miłość do wroga moze wydawać się czymś wręcz wynaturzonym, kiedy jednak użyjemy tu słowa "przebaczenie", sprawy wyglądają nieco inaczej.

Krzysztoff pisze:Czy to powinna być to samo uczucie ?

Ja powiem, że powinno się kochać swojego wroga, jak bliźniego, a nawet bardziej. To nie sztuka kochać i obdarzać dobrem człowieka nam bliskiego, przychylnego. Sztuką jest obdarować tym samym tych, którzy nas krzywdzą. To dopiero jest miłosierdzie na miarę rozwoju duchowego, lekcja cenniejsza od najwspanialszych chwil spędzanych z najbliższymi. Niełatwe? Kto powiedział, że wcielając się będzie nam łatwo? Prawdziwy rozwój duchowy wymaga poświęceń, często walki ze sobą samym, z własnymi uczuciami i przekonaniami, bycia ponad zło.
Ostatnie 3 wyrazy to treść mojego Opiekuna (muszę o tym wspomnieć, żeby nie było, że sobie przywłaszczyłam to ) On zwykle w sytuacjach, gdy spotyka mnie krzywda z czyjejś ręki i zastanawiam się, jak utworzyć w sobie miłosierdzie do tej osoby oraz mimo wszystko wyjść do niej z uśmiechem, mawia: "Bądź ponad to". Gdzie "to" oznacza krzywdę i moje złe samopoczucie oraz zło, jakim ktoś mnie daruje. Oznacza to, że mam wynieść się ponad wszelkie krzywdy, spojrzeć na nie jakby z wysoka, z perspektywy, z dystansu, tak, by sięgając mojego ciała, nie były w stanie sięgnąć ducha, odrzucić je w zapomnienie i zrozumieć, że tak na prawdę w perspektywie duchowej te krzywdy nie mają żadnego znaczenia. Nawet jeśli zniszczą moje ciało, nie zniszczą nieśmiertelnego ducha. Być "ponad to" oznacza również myśl, by nie dać się wciągnąć w zemstę, by nie odpowiadać złem na zło. Wierzcie mi, to zawsze skutkuje i przebaczenie, zrozumienie słabości innych, a nawet litość i sympatia przychodzą dużo łatwiej i szybciej.

A mówi się, że miłość od nienawiści dzieli jeden malutki kroczek.

juniperus pisze:Oznacza to, że mam wynieść się ponad wszelkie krzywdy, spojrzeć na nie jakby z wysoka, z perspektywy, z dystansu, tak, by sięgając mojego ciała, nie były w stanie sięgnąć ducha, odrzucić je w zapomnienie i zrozumieć, że tak na prawdę w perspektywie duchowej te krzywdy nie mają żadnego znaczenia. Nawet jeśli zniszczą moje ciało, nie zniszczą nieśmiertelnego ducha. Być "ponad to" oznacza również myśl, by nie dać się wciągnąć w zemstę, by nie odpowiadać złem na zło. Wierzcie mi, to zawsze skutkuje i przebaczenie, zrozumienie słabości innych, a nawet litość i sympatia przychodzą dużo łatwiej i szybciej.

Bardzo dobrze to napisałaś Juniperus.
Jeśli ktoś cię okradnie, to się nie wściekaj. Może ten ktoś bardziej tego potrzebuje? Bardzo często ludzie przywiązują się do rzeczy, które go otaczają, a przecież gdy przeniesie się na tamten świat niczego ze sobą nie zabierze. A ludzie potomni po twojej śmierci po prostu wyrzucą większość twoich rzeczy. Dlatego nie warto przywiązywać się do rzeczy materialnych. I wtedy strata ich nie będzie aż tak bolała

Dawniej troche sie wscieklam na tych bandziorow ale dzis mam wiekszy luz....ale to przykre, ze po swiecie lazi tyle bandziorstwa....ale pewnei nieprzypadkowo cos sie w zyciu naszym wydarza....prawo karmy za nami podaza....mi najbardziej pomaga wiara w prawo karmy....latwiej sie pogodzic ze strata...mimo to nie nalezy bandziorom ulatwiac...

juniperus pisze:Ja powiem, że powinno się kochać swojego wroga, jak bliźniego, a nawet bardziej. To nie sztuka kochać i obdarzać dobrem człowieka nam bliskiego, przychylnego. Sztuką jest obdarować tym samym tych, którzy nas krzywdzą. To dopiero jest miłosierdzie na miarę rozwoju duchowego, lekcja cenniejsza od najwspanialszych chwil spędzanych z najbliższymi.

Mówimy o miłości, czy miłosierdziu? Bo to jednak są dwie różne rzeczy Wszystko wydaje się proste, gdy sprawa dotyczy małych rzeczy: pociągnięcia za warkocze w szkole, podstawienia nogi koledze, kradzieży, ujmy na honorze, krzywdzących słów, itp... I myślę, że w takich przypadkach nie jest - przy założeniu, że jesteśmy miłosierni - ciężko przebaczyć i być "ponad to". Ale chciałabym zobaczyć tych, którzy tak głośno mówią o miłosierdziu, przebaczeniu i miłości do wrogów w sytuacji, która jest po stokroć bardziej bolesna i przerażająca. Myślę, że wówczas nie byłoby to takie proste. I chociaż przebaczenie z czasem pewnie by i przyszło to co do miłości śmiałabym polemizować.

juniperus pisze:Wierzcie mi, to zawsze skutkuje i przebaczenie, zrozumienie słabości innych, a nawet litość i sympatia przychodzą dużo łatwiej i szybciej.

Słowo "litość" jakoś mnie nie przekonuje To takie "słabe" uczucie