Forum Spirytystyczne

Historia jest tragiczna,jednak zawiera w sobie elementy,które nas,spirytystów,utwierdzają w wierze a i innym ludziom powinny dać wiele do myślenia.
Jest to opowieść taty 6-letniego Michałka,zwanego Misiem,który na swym blogu opowiada o walce z choroba i ostatnich chwilach życie swojego synka,cierpiacego na nieuleczalny nowotwór złosliwy.
Misio odszedł 28 stycznia o godz.16.00.
Oto fragmenty blogu:
25 stycznia
"...Misio zaszokował nas pewną wypowiedzią,że przedwczoraj była u niego babcia ,Iwony mama,która jak wiecie nie żyje i że chciała Misia wziać do siebie do nieba,ale Misio jej powiedział,że nie pójdzie,bo chce być z nami i że babcia mówila,że ma tam w niebie inne babcie i dziadków i to nas przeraziło,że Misio daje nam jakies znaki..."
27 stycznia
"...nocka Misiowi minęła niespokojnie,cały czas się budził i miał dziwne sny,bo w pewnym momencie mowił "ja nie idę", a jak rano się przebudził pytałem Misia,czy coś mu się śniło,to mówił,że nic..."
i późniejszy wpis z 27 stycznia
..."spał ze trzy godziny i też cos mu się śniło,bo krzyczał "nie"...a jak się obudzil i pytam,co mu się śniło,to mówi,ze nie,jakby nie chciał powiedzieć,...jak nie śpi i siedzi to jest taki moment,że odjeżdza,jakby był w innym świecie a po paru minutach ocknie się i pyta "gdzie ja byłem?"

Słowa Misia przypomniały mi,co mówil mój syn w dniu swej śmierci(tracił już wówczas przytomnosć)"otwórzcie okno,siądę na parapecie i wyfrunę".

Najwyraźniej dusza osób długo chorujacych zdaje sobie sprawę z tego,ze odłącza sie od ciała i owo odłaczanie sie to proces stopniowy.

Mam nadzieje,że rodzice i bliscy Misia nie poczytają mi za złe,ze zacytowałam fragmenty blogu-ich synek dał przecież bardzo wazne swiadectwo...

Gdy by rodzice tego chłopczyka uwierzyli,ze ta babcia faktycznie po niego przyszla,moze by im bylo łatwiej pogodzic z odejsciem dziecka, chociaz dla mnie to jest i tak niewyobrażalna tragedia.
Podobno nigdy nie jesteśmy sami w chwili przejscia, nawet gdy jest ono gwałtowne [wypadek] ale nie zawsze chcemy przejśc na Drugą Stronę.

Z wypowiedzi zamieszczonych na blogu poświęconym Misiowi wynika,ze jego rodzice to ludzie w swej bezdennej rozpaczy jednak świadomi,że nic tu nie można było zrobić-wydawali sie oni być w pewnym stopniu pogodzeni z tym,co nieuchronne...w słowa Misia o babci uwierzyli bez zastrzeżen...
Tak,Ewo,to niewyobrażalna tragedia,a jednak żyję dalej....czasem nawet smieję się i żartuję,choć w najcięższych chwilach tuz po smierci Rafała nie wyobrażałam sobie,ze tak moze kiedyś być...

Mam nadzieję że rodzice Misia trafią na odpowiednich ludzi czy lekturę by jakoś przetrwać,bo jak przeżyć śmierć dziecka bez wiary w miłość i sprawiedliwość Boga...a jak uwierzyć w Bożą sprawiedliwość bez wiedzy i wiary w ciągłość życia i reinkarnację.
Wyszperane w necie:
"Tysiące duchów,które dotychczas się ze mną komunikowały,powiedziały mi,
że ich wyruszenie w drogę było prezentem dla ich ukochanych pozostawionych na Ziemi.
Ich żal i smutek skłoniły wiele z nich do wewnętrznej,duchowej podróży.
Bez doświadczenia śmierci bliskich,członkowie ich rodzin nie mogli wydostać się ze
swoich fizycznych skorup.Dalej żyliby w świecie złudzeń i nie mieli pojęcia co leży poza nią.
Obecność ich drogich bliskich dała ich życiu impuls do poszukiwań poza światem fizycznym.
Poszukiwań miejsc,które usatysfakcjonują ich dusze."

Tak...

Atalio,a ile lat mineło od śmierci Twojego dziecka:(
Mój syn tez ma Rafał na imie.
Bardzo Ci współczuje:(:(

Nie tak długo- w sierpniu(24)będą trzy lata.Zawsze bede powtarzac,ze to spirytyzm postawił mnie do jakiego takiego pionu.Dzięki nauce Kardeca w miarę normalnie dzis funkcjonuję.
A ile lat ma Twój Rafałek?Bo mój w październiku konczyłby 29 lat,czyli był dorosłym mężczyzną...jednak dla bólu i rozpaczy rodziców wiek dziecka nie ma żadnego znaczenia.
Dziekuję za ciepłe słowa i zainteresowanie moim dzieckiem.

Ja też ci spółczuje
Dla interesujący post,dodał mi otuchy bo nie dawno tez mi odeszła bliska osoba....

Mój Rafał skończył w grudniu 31.
Tak Atalio,dziecko na zawsze pozostanie dzieckiem nawet jak będzie miało 50 lat i zawsze o nie bedziemy sie martwić.
Nic mnie tak nie dołuje,nie dobija jak problemy moich dzieci. Jak u nich jest zle,to odniechciewa mi sie żyć,ale zawsze sobie tlumacze,że to minie,że to przejściowe, najważniejsze że żyją!
Czy Rafał ma rodzeństwo?

Na szczęscie mam jeszcze bardzo fajną córkę Kasię,starszą od Rafała.To moja wielka pociecha.
I na "drugie szczęście"mam kochanego męża,z którym rozumiemy sie bez słów.Często zartujemy,jednak po cichu biorąc to najzupełniej poważnie,że już nie pierwszy raz "mordujemy sie" na tym padole łez.
To takie pocieszenia w trudnych chwilach tesknoty za zmarłym dzieckiem.
Widzę,że nasi Rafałkowie byli(czy też są) w tym samym wieku.
Pozdrawiam najcieplej.